Postanowienie SN z 6 czerwca 2007 r., III CNP 35/07

Wydany

6 czerwca 2007 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z wniosku Kopalni […] przy uczestnictwie Skarbu Państwa - o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 czerwca 2007 r., na skutek skargi uczestnika C. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 31 stycznia 2005 r., odrzuca skargę.

Skład

SSN Hubert Wrzeszcz

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Uczestnik postępowania wniósł osobiście sporządzoną skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu 2

Okręgowego w K. z dnia 31 stycznia 2005 r. oddalającego jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 5 listopada 2004 r., którym został uwzględniony wniosek Skarbu Państwa o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie.

Sąd Najwyższy, dokonując kontroli wniesionej skargi na podstawie w art. 4288 k.p.c., stwierdził, że jest ona niedopuszczalna z powodu niezachowania wymagania przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c. Przytoczony przepis stanowi, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

Zacytowanego przepisu nie stosuje się w postępowaniu o zwolnienie o kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat lub radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.). Przepisu art. 871 § 1 k.p.c. nie stosuje się także wtedy, gdy zastępstwo procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię

Generalną Skarbu Państwa (art. 871 § 3 k.p.c.).

Skarżący nie wykazał, aby należał do kręgu wymienionych wyżej osób, które są zwolnione od zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Wniesiona przez niego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sporządzona osobiście, podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.

db