Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 października 2013 r. – w sprawie o zapłatę – Sąd Okręgowy w K. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 21 grudnia 2012 r.
Powódki J. S. i A. S. wniosły skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Wskazały na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 204 k.c. w związku z art. 201, 209 i 207 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niegodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym wysoce sformalizowanym. Zaostrzone wymagania formalne są związane nie tylko z jej specyfiką, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych w postępowaniu przez Sądem Najwyższym.
Wymagania konstrukcyjne skargi zostały określone w art. 4245 § 1 k.p.c.
Wśród nich, obok przytoczenia podstaw skargi i ich uzasadnienia (pkt 2), jest wymaganie wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny.
W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o wskazanie konkretnego przepisu prawa pozytywnego (podmiotowego, materialnego) będącego podstawą orzeczenia, uwzględniającego lub oddalającego roszczenia stanowiącego źródło szkody.
Powódki przytoczyły podstawy skargi, wskazując, które przepisy i dlaczego zostały naruszone, nie wskazały natomiast przepisu, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny. Każde wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter bezwzględny, samodzielny i musi być spełniony oddzielnie. Wymagania te mają cechy koniunkcji, co oznacza, że niespełnienie któregokolwiek z nich oznacza niedopuszczalność skargi.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
eb