Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 października 2013 r. Sąd Rejonowy orzekł o potrzebie umieszczenia uczestniczki w szpitalu psychiatrycznym bez jej zgody.
Postanowienie to uczestniczka zaskarżyła skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – zgodnie z art. 4241 § 1 i art. 5191 § 1 k.p.c. – przysługuje m.in. wtedy, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia nie było i nie jest możliwe. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżąca musi to wykazać.
Skarżąca tylko zdawkowo o tym nadmieniła w skardze, wskazując m.in. na brak ustawowej podstawy do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.
Jednocześnie całą skargę skarżąca oparła na zarzucie nieważności postępowania z powodu pozbawienia możności działania, co – zgodnie z art. 401 pkt 2 w związku z art. 524 i 13 § 2 k.p.c. – stanowi podstawę wznowienia. Skarżąca nie wykazała, czy wniosła skargę o wznowienie i jak się zakończyło postępowanie, a jeżeli nie – dlaczego tego nie zrobiła.
Z tych przyczyn skarga jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, konstrukcyjnym (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.), nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
dbkc