Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 lutego 1966 r. Sąd Powiatowy w K. stwierdził, że spadek po K.S. nabyli wdowa M.S. w 2/8 częściach oraz jej synowie F.S. i E.S. po 3/8 części, z wyłączeniem udziału spadkodawcy w majątku objętym do chwili jego śmierci wspólnością ustawową; udział ten odziedziczyli synowie F.S. i E.S. po połowie.
Postanowienie to zaskarżyła skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia następczyni prawna M.S. – J.N.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 października 2005 r.,
III BZP 1/05 (OSNC 2006, nr 5, poz. 78), mającej moc zasady prawnej, oraz w postanowieniu z dnia 12 lipca 2005 r., I CNP 1/05 (OSNC 2006, nr 1, poz. 15)
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń, które stały się prawomocne z dniem 1 września 2004 r. i później. Z tego względu skarga wniesiona od orzeczenia, które zostało wydane w dniu 22 lutego 1966 r. jest niedopuszczalna.
Poza tym w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych (art. 871 k.p.c.), które dotyczy również postępowania wszczętego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga J.N. została sporządzona przez jej pełnomocnika, siostrę, S.T., która nie jest zawodowym pełnomocnikiem, ani nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c.
Z tych względów należało orzec, jak na wstępie (art. 4248 § 1 k.p.c.).