Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r. Sąd Rejonowy w S. nakazał pozwanym […] opróżnić lokal mieszkalny i ustalił, że przysługuje im uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego.
Od wyroku Sądu Rejonowego pozwana A. Z. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c., skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. W niniejszej sprawie wyrok Sądu Rejonowego w S. uprawomocnił się w dniu 14 lipca 2011 r., skarga zaś została wniesiona po upływie dwuletniego terminu, tj. w dniu 22 sierpnia 2013 r., jest zatem niedopuszczalna.
Ponadto zaskarżone zostało orzeczenie Sądu pierwszej instancji, co zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c. jest możliwe tylko w wyjątkowo, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, co w niniejszej sprawie nie zostało wykazane.
Nie wskazano także, z którym przepisem zaskarżony wyrok jest niezgodny.
Wskazano wprawdzie pośrednio na art. 117 i 370 k.p.c., jednakże – co oczywiste – wyrok nakazujący eksmisję nie może być sprzeczny z tymi przepisami.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, wniesienie niedopuszczalnej skargi nie jest udzieleniem pomocy prawnej i nie uzasadnia przyznania od Skarbu Państwa wynagrodzenia ustanowionemu przez sąd pełnomocnikowi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41 lub z dnia 18 grudnia 2007 r., III CSK 336/07, nie publ.).