Uzasadnienie
Powód J. Z. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 13 października 2010 r., podnosząc jako okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, tj. art. 24 k.c. i art. 448 k.c. „w zakresie odpowiedzialności jednostek organizacyjnych służb więziennych Skarbu Państwa za naruszenie dóbr osobistych więźniów spowodowane działaniami Państwa jako imperium – źródło władzy nad obywatelem.”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga kasacyjna przysługuje – zgodnie z art. 3982 § 1 zd. 1 k.p.c. – w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest wyższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. W rozpoznawanej sprawie powód J. Z. dochodził pozwem zapłaty kwoty 100 000 zł, a Sąd pierwszej instancji zasądził na jego rzecz kwotę 2 000 zł. Apelację od tego wyroku wniosła tylko strona pozwana, zaskarżając ją w części uwzględniającej powództwo, zatem wyrok Sądu Okręgowego w części oddalającej powództwo uprawomocnił się. Sąd drugiej instancji zmienił wyrok w części uwzględniającej powództwo, a więc zasądzającej na rzecz powoda kwotę 2000 zł., i tylko w tym zakresie strona mogła wnieść skargę kasacyjną. Biorąc jednak pod uwagę treść art. 3982 § 1 zd. 1 k.p.c. należy uznać, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, gdyż wartość zaskarżenia może wynieść najwyższej 2000 zł, jest zatem niższa niż kwota określona w wymienionym przepisie.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3946 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 w związku z art. 39821 k.p.c. i art. 391 k.p.c.