Postanowienie SN z 14 stycznia 2015 r., III CSK 317/14

Wydany

14 stycznia 2015 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa Agencji Handlowej "G." sp. z o.o. w K. przeciwko T. (Polska) sp. z o.o. w K. o zapłatę,

Skład

SSN Krzysztof Pietrzykowski

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2015 r., skargi kasacyjnej strony powodowej

Od orzeczenia

od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 12 listopada 2013 r.

Sentencja

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej 3 600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

r.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powód w niniejszej sprawie wniósł skargę kasacyjną co do pozostałej części postanowienia Sądu Apelacyjnego w zakresie, w jakim utrzymano w mocy postanowienie o odrzuceniu pozwu. Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na potrzebę wykładni przepisów prawa oraz na oczywistą zasadność skargi. Potrzeba wykładni ma dotyczyć art. 207 k.p.c. i tego, czy, po pierwsze, wymaganie zgody sądu w formie postanowienia na złożenie pism procesowych dotyczy także pism przed pierwszym posiedzeniem oraz, po drugie, czy sąd może odmówić zgody na złożenie takich pism, co przecież godzi w prawo strony do przedstawienia swojej racji. Kwestia ta nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Celem art. 207 k.p.c. jest koncentracja materiału dowodowego i umożliwienie sądowi decydowania o tempie i trybie wpływania pism, co m.in. może służyć przeciwko nadużywaniu prawa procesowego. Strony z własnej woli mogą wnieść jedynie pozew i odpowiedź na pozew – to są pisma, w których powinny wyartykułować wszystkie racje na rzecz bronionych przez siebie stanowisk. Przewodniczący ma dyskrecjonalną swobodę co do dopuszczalności wnoszenia dalszych pism. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, czy doszło do posiedzenia sądu – wszak decyzję tę przewodniczący ma podejmować „w toku sprawy”, a sprawa jest „w toku” od chwili skutecznego wniesienia pozwu. Co więcej, wskazany problem interpretacyjny nie wywołał żadnych wątpliwości w judykaturze i doktrynie – są to zatem wyłącznie subiektywne wątpliwości powoda, które można rozwiać w drodze zwykłej wykładni prawa, nie przemawiają one zatem za przyjęciem skargi do rozpoznania. Skarga nie jest też oczywiście uzasadniona.

Lektura zaskarżonego postanowienia nie dowodzi oczywiście nieprawidłowego wyłożenia czy zastosowania prawa. Co więcej, argumenty w tym zakresie zawarte 3 w skardze są wyłącznie polemiką z uzasadnieniem postanowienia Sądu

Apelacyjnego i służą co najwyżej uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.