Postanowienie SN z 15 grudnia 2015 r., III CSK 321/15

Wydany

15 grudnia 2015 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa J. H. przeciwko Gminie C. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 marca 2015 r., odrzuca skargę kasacyjną i

Skład

SSN Jacek Gudowski

Sentencja

1. oddala wniosek pełnomocnika powoda o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

r.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r. – w sprawie o zapłatę – Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 listopada 2014 r.

Powód wniósł skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Skarga kasacyjna – zwłaszcza dwa pierwsze zarzuty – dotyczy wyłącznie podważenia ustaleń i oceny dowodów („brak wyczerpujących ustaleń”, „uznanie za nieudowodnione twierdzenia powoda”), co jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.). Należy przy tym zwrócić uwagę, że powołane w skardze orzeczenia dotyczące dopuszczalności stawiania zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. pochodzą z okresu przed wprowadzeniem skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (przed dniem 6 lutego 2005 r.). Obecnie, wobec treści art. 3983 § 3 k.p.c., nie mają one obecnie żadnego znaczenia.

Trzeci zarzut jest niedopuszczalny, gdyż został odniesiony do przepisów, których Sąd drugiej instancji nie stosuje, a przynajmniej nie wprost. Mógłby być ewentualnie wsparty powołaniem art. 381 k.p.c., ale tego nie uczyniono.

Na marginesie należy przypomnieć o dyskrecjonalnej władzy sądu w zakresie zasięgania opinii biegłych (art. 278 § 1 k.p.c.).

W tym stanie rzeczy, skoro skargę oparto na zarzutach, które są w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne, należało orzec, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).

Wniosek o zasądzenie kosztów jest bezzasadny, zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, wniesienie niedopuszczalnej skargi kasacyjnej nie jest udzieleniem pomocy prawnej i nie uzasadnia przyznania od Skarbu Państwa wynagrodzenia ustanowionemu przez sąd pełnomocnikowi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41 lub z dnia 18 grudnia 2007 r., III CSK 336/07, nie publ.).

kc