Uzasadnienie
W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawcy Skarbu Państwa-Prezydenta
Miasta K. i skargą kasacyjną uczestnika postępowania Gminy Miejskiej K. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. należy podnieść, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu
Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.
Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Zarówno wnioskodawca, jak i uczestnik oparli wnioski o przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania na przesłance ich oczywistej zasadności, co wymagało wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu
Najwyższego: z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, niepubl., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, niepubl., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, niepubl., z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, niepubl. i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, niepubl.).
Oczywista zasadność skargi przejawia się, zdaniem wnioskodawcy, w błędnym przyjęciu przez Sąd Okręgowy istnienia siły wyższej uzasadniającej zawieszenie biegu zasiedzenia nieruchomości do dnia 1 września 1980 roku, natomiast według uczestnika postępowania oczywista zasadność skargi kasacyjnej odnosi się zarówno do opisanej wyżej kwestii, jak i polega na wadliwym przyjęciu przez Sąd Okręgowy, że doszło do przerwy biegu zasiedzenia nieruchomości.
Zawarte w uzasadnieniu wniosków o przyjęcie skarg kasacyjnych wywody koncentrują się, w istocie, na ustaleniach faktycznych Sądu drugiej instancji i polemice z obszernymi ocenami prawnymi tego Sądu popartymi licznymi orzeczeniami Sądu Najwyższego. Stanowią powielenie zajmowanego dotychczas stanowiska skarżących. Czym innym jest jednak argumentacja zmierzająca do wykazania istnienia jednej z przyczyn kasacyjnych wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., a czym innym argumentacja nakierowana na uwzględnienie podstaw kasacyjnych. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlega bowiem analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania.
Przesłanka oczywistości skargi kasacyjnej nie zachodzi w przypadku braku możliwości uznania przez Sąd Najwyższy, w ramach ograniczonego postępowania w przedmiocie przedsądu, że ma miejsce kwalifikowana i widoczna prima vista, bez konieczności pogłębionych studiów nad sprawą, wadliwość zaskarżonego orzeczenia w powiązaniu z jego podstawą faktyczną i prawną (por. postanowienia
Sądu Najwyższego: z dnia 5 września 2008 roku, I CZ 64/08, niepubl., z dnia 19 grudnia 2001 roku, IV CZ 200/01, niepubl. i z dnia 9 czerwca 2008 roku, II UK 37/08, niepubl.).
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).