Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 4 października 2005 r. odrzucił zażalenie strony pozwanej na postanowienie tego Sądu z dnia 30 maja 2005 r. o nadaniu klauzuli wykonalności wyrokowi tego Sądu oraz Sądu Okręgowego w K. Na powyższe postanowienie, które nie zostało uzasadnione, jako że nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (art. 387 § 1 k.p.c.) strona pozwana wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Zdaniem skarżącej postanowienie z dnia 30 maja 2005 r. „było zaskarżalne po myśli art.795 § 2 k.p.c., zatem powinno zostać rozpoznane merytorycznie...”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego zażalenie jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 7674 § 1 k.p.c. zażalenie na postanowienie sądu przysługuje w wypadkach w ustawie wskazanych. Przepis ten umieszczony został w Tytule I Części Trzeciej Kodeksu postępowania cywilnego "Przepisy ogólne" i odnosi się do wszystkich spraw tą księgą objętych, w tej liczbie do postanowień co do nadania klauzuli wykonalności (art. 795 § 1 k.p.c.). Zgodnie z tym przepisem na postanowienie sądu co do nadania klauzuli wykonalności przysługuje zażalenie. Nie może budzić wątpliwości, że przepis ten reguluje kwestie dopuszczalności zaskarżenia zażaleniem postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności, wydanego przez sąd I instancji. Sąd Apelacyjny jest zawsze sądem II instancji. Orzekając o nadaniu klauzuli wykonalności działa zatem jako sąd II instancji.
Zaskarżalność postanowień sądu II instancji uregulowana została w art. 3941 k.p.c. Ten zatem przepis, a nie wskazany w zażaleniu art. 394 pkt 11 k.p.c. powinien stanowić punkt wyjścia przy ocenie, czy postanowienie sądu apelacyjnego odrzucające zażalenie na postanowienie tego sądu odrzucające zażalenie na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności podlega zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego. Wobec tego, że postanowienie takie nie jest 3 postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, złożone na to postanowienie zażalenie, należało, jako niedopuszczalne, odrzucić (art. 373 w zw. z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.).
jz