Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2000 r. Sąd Okręgowy w Zamościu odrzucił kasację uczestniczki Krystyny K. na postanowienie tego Sądu z dnia 29 marca 2000 r., albowiem pełnomocnik skarżącej – mimo wezwania i upływu terminu – nie uzupełnił braku kasacji przez dołączenie jej siedmiu odpisów.
Pełnomocnik skarżącej zarzucił w zażaleniu, że udzielone mu pełnomocnictwo było ograniczone tylko do sporządzenia i wniesienia kasacji, co uczynił, a dalsze czynności w sprawie, w tym dołączanie odpisów, już do niego nie należały. W związku z tym – zdaniem skarżącego – wezwanie o uzupełnienie braków kasacji powinno być skierowane bezpośrednio do uczestniczki.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Nie budzi wątpliwości, że pełnomocnictwo udzielane przez stronę adwokatowi może być, stosownie do jej woli, ograniczone tylko do niektórych – pojedynczych lub powtarzalnych – czynności procesowych (art. 89 k.p.c.). Jest także całkiem jasne, że taką czynnością może być sporządzenie i wniesienie kasacji od konkretnego orzeczenia sądu drugiej instancji. Jeśli więc do takiego ograniczenia dojdzie, jak w rozpoznawanej sprawie, uprawnieniem, a zarazem obowiązkiem pełnomocnika jest skuteczne – w sensie procesowym – dokonanie tej czynności.
W konsekwencji, jeżeli pełnomocnictwo procesowe udzielone adwokatowi zostało ograniczone do sporządzenia i wniesienia kasacji, a kasacja nie czyni zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego (art. 3933 w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2000 r. w związku z art. 126 i 128 k.p.c.), obowiązek uzupełnienia jej braków obciąża pełnomocnika (por. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1998 r., II CZ 154/97, OSNC 1998, nr 7-8, poz. 122).
Obowiązek ten dotyczy także, rzecz jasna, uzupełnienia braku polegającego na niedołączeniu do kasacji jej odpisów.
W tej sytuacji wezwanie przewodniczącego do uzupełnienia braków pisma zawierającego kasację, skierowane do pełnomocnika uczestniczki, było prawidłowe, a skoro zatem pełnomocnik stwierdzonych i wytkniętych braków w terminie nie uzupełnił, odrzucenie kasacji stało się, stosownie do art. 3935 k.p.c., uzasadnione.
W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy zażalenie, jako chybione, oddalił (art. 385 w związku z art. 391 i 39319 k.p.c.).