Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 listopada 2014 r. Sąd Apelacyjny ukarał powódkę D. S. karą porządkową grzywny w wysokości 400 zł za ubliżenie sądowi.
Powódka zaskarżyła to postanowienie w całości i zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 49 § 1 p.u.s.p. poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do nałożenia na nią grzywny oraz poprzez wymierzenie jej grzywny rażąco niewspółmiernej do jej zachowania oraz stanu majątkowego. Sąd nie uwzględnił bowiem okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie, tj. choroby powódki (II stopień niepełnosprawności – umiarkowany), nagłego pogorszenia stanu zdrowia, braku reprezentacji przez fachowego pełnomocnika oraz stanu silnego wzburzenia emocjonalnego, w jakim wypowiedziała słowa, za które została ukarana.
Powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Stosownie do art. 49 § 1 p.u.s.p. karę porządkową grzywny można wymierzyć między innymi w razie ubliżenia sądowi. Określenie wygłoszone przez powódkę w momencie ogłaszania ustnych motywów rozstrzygnięcia, bez udzielenia głosu o treści: „… ja mogę słuchać sądu, a nie chama w todze” oraz opuszczenie sali rozpraw należy uznać za zachowanie ubliżające sądowi. Takiego zachowania na sali rozpraw wobec sędziego wygłaszającego motywy rozstrzygnięcia nie można tłumaczyć „umiarkowanym stopniem niepełnosprawności”, „pogorszeniem stanu zdrowia” i „silnym wzburzeniem”. Swojego stanu zdrowia powódka nie powinna traktować instrumentalnie i powoływać się nań w celu spowodowania, że wobec niej będą stosowanie odmienne standardy oceny zachowania.
Zgodzić trzeba się natomiast z zarzutem powódki, że wysokość wymierzonej jej grzywny oceniana w relacji do jej możliwości majątkowych i dochodów, ujawnionych w oświadczeniach majątkowych składanych w związku z rozpoznawaniem wniosków powódki o udzielenie prawa pomocy, jest znaczna.
Cele represyjne i prewencyjne wobec powódki może spełnić grzywna w niższym o połowę wymiarze.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 38815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.