Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną dłużnika od postanowienia tego Sądu z dnia 10 października 2010 r. oddalającego zażalenie dłużnika na postanowienie Sądu pierwszej instancji o nadaniu klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu. Sąd stwierdził, że ponieważ rozpoznawana sprawa jest sprawą z zakresu postępowania egzekucyjnego, skarga kasacyjna od zaskarżonego postanowienia nie przysługuje, zgodnie z art. 7674 § 2 k.p.c., co prowadzi do jej odrzucenia na podstawie art. 3986 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., jako niedopuszczalnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie dłużnik kwestionując stanowisko Sądu Okręgowego co do charakteru sprawy i stwierdzając, że postępowanie o nadanie klauzuli wykonalności nie jest postępowaniem egzekucyjnym, a zatem skarga kasacyjna przysługuje na ogólnych zasadach określonych w art. 3981 § 1 k.p.c., wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, postępowanie o nadanie klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu nie jest postępowaniem rozpoznawczym i nie stosuje się do niego przepisów o dopuszczalności skargi kasacyjnej w tym postępowaniu (porównaj między innymi postanowienie z dnia 21 sierpnia 2013 r. II CZ 33/13, niepubl.). Wprawdzie nie należy ono także do właściwego postępowania egzekucyjnego (zmierzającego bezpośrednio do wyegzekwowania roszczenia), jednak uregulowane zostało w kodeksie postępowania cywilnego w części trzeciej, dotyczącej postępowania egzekucyjnego.
Dlatego należy przyjąć, że art. 7674 § 2 k.p.c., stanowiący, iż w postępowaniu egzekucyjnym skarga kasacyjna nie jest dopuszczalna, dotyczy także postępowania klauzulowego. Stanowisko to jednolicie prezentowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego, w którym przyjmuje się, że art. 7674 § 2 k.p.c. rozstrzyga o dopuszczalności skargi kasacyjnej zarówno we właściwym postępowaniu egzekucyjnym, jak i w postępowaniu w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności (porównaj między innymi postanowienia z dnia 20 października 2005 r. II CZ 90/05, z dnia 14 stycznia 2010 r. IV CZ 113/09 i z dnia 21 sierpnia 2013 r. II CZ 33/13, niepubl.).
Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie nie narusza powołanych w zażaleniu przepisów i jest prawidłowe, co prowadzi do oddalenia zażalenia na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.