Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawców E. i A. K. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 września 2006 r. oddalające apelację wnioskodawców w sprawie o zasiedzenie (sygn. akt II Ca …/06). Sąd Okręgowy wskazał, iż skarga kasacyjna wnioskodawców nie zawiera wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienia, podlega więc odrzuceniu.
W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawcy wnieśli o jego uchylenie.
Wnioskodawcy wskazali, że wniesiona przez nich skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna. Rozstrzygnięcia sądów obu instancji, oddalające ich wniosek o zasiedzenie, zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Przytoczony pogląd wnioskodawców nie zasługuje na uwzględnienie.
W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy istotne (kreatywne) tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, podkreślając zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Brak któregokolwiek z nich nie podlega naprawieniu w trybie art. 130 §1 k.p.c., a więc skarga kasacyjna dotknięta takim nieusuwalnym brakiem podlegała odrzuceniu a limine.
Skarga kasacyjna wnioskodawców nie spełnia wskazanych wyżej wymogów, gdyż nie zawiera wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia.
Wbrew twierdzeniom wnioskodawców, z uwagi na rozstrzygnięcie sprawy i charakter podnoszonych w skardze zarzutów, nie można przyjąć, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
db