Uzasadnienie
Sąd Rejonowy potraktował skargę A. S. z dnia 5 stycznia 2015 r. „na bezprawne czynności, działania władzy publicznej” jako skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego w sprawie I Co …/10
- - bez wskazania jednak konkretnego orzeczenia, którego skarga dotyczy – i następnie skargę tę postanowieniem z dnia 12 stycznia 2015 r. odrzucił. Stwierdził, że skarga została sporządzona bez zachowania przymusu adwokacko- radcowskiego, przy czym wymierzono ją przeciwko orzeczeniu nieprzewidzianemu w art. 4241 k.p.c., żadne bowiem rozstrzygnięcie podjęte w sprawie I Co …/10 nie jest wyrokiem ani postanowieniem co do istoty sprawy.
Skarżący wniósł zażalenie, które sporządził osobiście, określając zaskarżone postanowienie jako krzywdzące i rażąco naruszające prawo procesowe.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 871 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowią- zuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Przymus tego zastępstwa ma charakter bezwzględny - z wyjątkami wynikającymi z art. 871 § 2 k.p.c., które w niniejszej sprawie nie wstępują – zatem przy wszystkich czynnościach procesowych przed Sądem Najwyższym, a także tych, które dotyczą tego postępowania, ale są podejmowane przed sądem powszechnym, skarżący powinien być zastępowany przez adwokata lub radcę prawnego.
W tej sytuacji, odstępując od oceny, czy trafna była decyzja Sądu Rejonowego kwalifikująca skargę A. S. „na bezprawne czynności, działania władzy publicznej” jako skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 42412 i art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.