Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w K. w punkcie II postanowienia z dnia 3 lutego 2010 r. zasądził solidarnie od dłużników na rzecz wierzyciela kwotę 77 złotych tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego pełnomocnik dłużników wniósł o zmianę tego postanowienia przez odstąpienie od obciążania dłużników obowiązkiem 2 zwrotu wierzycielowi kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 98 i 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Artykuł 102 k.p.c., w drodze wyjątku od zasady wyrażonej w art. 98 § 1 k.p.c., przewiduje, że w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Ustalenie, czy w sprawie zachodzi „wypadek szczególnie uzasadniony”, zależy od swobodnej oceny sądu. Ocena ta musi jednakże uwzględniać wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej podjęcie. Zwolnienie od kosztów sądowych nie może automatycznie pociągać za sobą konsekwencji w postaci przyjęcia, że zachodzi „wypadek szczególnie uzasadniony”, pozwalający na zastosowanie art. 102 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2010 r., I CZ 112/09, niepubl.). Nie bez znaczenia przy dokonywaniu przez sąd wspomnianej oceny jest również okoliczność, w jakiej wysokości mają być zasądzone koszty procesu od strony przegrywającej (w niniejszej sprawie jest to kwota 77 złotych zasądzona solidarnie od pięciu dłużników).
Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).