Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 31 stycznia 2008 r. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem, prawomocnego orzeczenia powoda Z. B., jako wniesioną osobiście bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.
Skarżący w zażaleniu na to postanowienie zarzucił naruszenie art. 4246 § 2 i § 3 k.p.c. przez zaniechanie wezwania przez przewodniczącego o poprawienie lub uzupełnienie skargi.
Sąd Okręgowy w K. przedstawił zażalenie wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepisu tego nie stosuje się, gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 87 § 2 k.p.c.).
Przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c. przymus adwokacko - radcowski pozbawia strony zdolności postulacyjnej. Zatem zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w K. o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sporządzone z naruszeniem art. 871 k.p.c., podlega odrzuceniu z powodu braku zdolności postulacyjnej (art. 373 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.).
Skarżący nie wykazał, by należał do kręgu osób zwolnionych z przymusowego zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego, które zostały wymienione w art. 871 § 2 k.p.c. W tej sytuacji zażalenie, wniesione przez niego z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu (art. 373 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.).
Z powyższych względów Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.