Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie powódki na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu jej apelacji.
Od powyższego postanowienia powódka osobiście wniosła skargę kasacyjną, którą Sąd Okręgowy zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 stycznia 2008 r. odrzucił wskazując, że stosownie do art. 3981 § 1 k.p.c. oraz art. 3941 § 2 k.p.c. od postanowienia Sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu apelacji nie przysługuje ani zażalenie ani skarga kasacyjna. Wskazał też, że skarga kasacyjna nie przysługuje również dlatego, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwoty 50 000 zł, co zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. czyni skargę niedopuszczalną, a ponadto podlega ona odrzuceniu także z 2 uwagi na niedopełnienie wymogu przymusu adwokacko-radcowskiego określonego w art. 871 § 1 k.p.c. Z tych przyczyn odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., jako niedopuszczalną.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik powódki zarzucił niezgodność art. 3982 § 1 k.p.c. z art. 32 ust. 1 Konstytucji przez wprowadzenie cezury majątkowej ograniczającej jej prawo do sądu i na tej podstawie wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji o zgodności przepisu ustawy z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny, a nie Sąd Najwyższy, którego kompetencje określone w art. 183 Konstytucji, nie obejmują orzekania o zgodności ustaw z Konstytucją.
Nie może być zatem skuteczny zarzut zażalenia powołujący na niezgodność art. 3982 § 1 k.p.c. z art. 32 ust. 1 Konstytucji, skoro skarżąca nie przedstawiła orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego tę niezgodność, a Sąd Najwyższy nie znajduje podstaw do wystąpienia z urzędu z odpowiednim pytaniem prawnym do Trybunału, na podstawie art. 193 Konstytucji.
Niezależnie od tego trzeba stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest trafne także w świetle wskazanych przez Sąd Okręgowy przepisów art. 3981 § 1, art. 3941 § 2 oraz art. 871 § 1 k.p.c. i dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako bezzasadne.