Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. Sąd Okręgowy wydanym w sprawie [...], oddalił apelację powoda i zasądził od niego na rzecz strony pozwanej kwotę 1200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
Orzeczenie o kosztach procesu zawarte w wyroku zostało zaskarżone zażaleniem przez powoda, który wniósł o jego zmianę, a także o przyznanie mu kosztów postępowania zażaleniowego. Powód zarzucił, iż Sąd Okręgowy naruszył art. 372 k.p.c. w zw. z art. 132 § 1 k.p.c. i 98 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., albowiem nie wydano zarządzenia o zwrocie stronie pozwanej odpowiedzi na apelację pomimo jej wniesienia z naruszeniem powyższych przepisów; powód wskazał także, iż strona pozwana nie wniosła do zamknięcia rozprawy wniosku o przyznanie jej kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie okazało się uzasadnione. Stosownie do treści art. 132 § 1 k.p.c. w toku sprawy adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy oraz radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa doręczają sobie nawzajem bezpośrednio odpisy pism procesowych z załącznikami, a do pisma procesowego wniesionego do sądu dołącza się dowód doręczenia drugiej stronie odpisu albo dowód jego wysłania przesyłką poleconą. W razie nieuczynienia zadość temu obowiązkowi, a to nie dołączenia dowodu doręczenia albo dowodu wysłania przesyłką poleconą, pismo podlega zwrotowi bez wzywania do usunięcia braku. Strona pozwana, reprezentowana przez r. pr. Wacława W., wniosła odpowiedź na apelację powoda do sądu pierwszej instancji, nie dołączając do niej dowodu doręczenia, ani dowodu wysłania przesyłką poleconą tego pisma stronie przeciwnej. Tym samym odpowiedź na apelację, stosownie do treści art. 132 § 1 k.p.c. podlegała zwrotowi.
Pismo podlegające zwrotowi należy traktować tak, jakby nie zostało ono wniesione, w konsekwencji wnioski w nim zawarte, w tym wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, nie mogą zostać przez sąd rozpoznawane, albowiem nie zostały one zgłoszone w sposób należyty. Strona pozwana, reprezentowana na rozprawie apelacyjnej przez pełnomocnika zawodowego, nie złożyła również wniosku o przyznanie jej kosztów postępowania apelacyjnego, a tym samym przyznanie jej 3 tych kosztów nie znajdowało uzasadnienia w stanie sprawy (art. 109 § 1 zd. 1 k.p.c.).
W tym stanie rzeczy zażalenie powoda okazało się uzasadnione i na podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. i art. 39816 k.p.c. Sąd Najwyższy zmienił zaskarżone orzeczenie poprzez jego uchylenie.
Sąd Najwyższy przyznał adw. M.i C. kwotę 1200 złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, o co pełnomocnik wniósł, ustalając należne wynagrodzenie w oparciu o treść § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).