Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powódki z dnia 16 lutego 2009 r. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 12 czerwca 2006 r. [...], wobec wniesienia jej po upływie przepisanego terminu.
W zażaleniu pełnomocnik powódki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Powódka oparła skargę o wznowienie postępowania, odwołując się do podstawy wznowienia określonej w art. 403 § 2 k.p.c., czyli do późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sprostowanie przez Sąd Najwyższy uzasadnienia wyroku z dnia 10 listopada 2005 r. w sposób określony w postanowieniu z dnia 23 marca 2006 r., wbrew stanowisku skarżącej nie dotyczyło omyłki pisarskiej, lecz oczywistej niedokładności.
Podniesiona okoliczność nie mogła stanowić wskazanej podstawy wznowienia, gdyż jak wynika z protokołu rozprawy apelacyjnej z dnia 29 maja 2006 r. problem omyłek w uzasadnieniu Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2005 r. był rozważany na tym posiedzeniu i to już po jego odczytaniu, a więc powódka skorzystała z tych okoliczności w poprzednim postępowaniu.
Trzeba też zgodzić się z oceną Sądu Apelacyjnego, że skarga została wniesiona także po terminie. Termin do wniesienia skargi liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia i bez znaczenia jest okoliczność z jakiego źródła (art. 407 § 1 k.p.c.). Powódka powzięła wiadomość, jak wynika z ustaleń, o wskazywanej „przyczynie wznowienia”, tj. o treści postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2008 r., na rozprawie w dniu 29 maja 2006 r. W rozprawie tej uczestniczył nie tylko pełnomocnik powódki, ale jej prezes i wiceprezes zarządu. Dzień w którym strona dowiaduje się o istnieniu podstawy wznowienia, jest dniem, w którym strona faktycznie dowiedziała się o istnieniu podstawy, a nie dzień doręczenia w tym wypadku postanowienia z dnia 3 23 marca 2006 r. (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2000 r., IV CKN 2/00, OSNC 2000, nr 10, poz. 192).
W skardze skarżący oświadczył, że pełnomocnik otrzymał odpis postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r., w dniu 17 października 2008 r. Gdyby liczyć trzymiesięczny termin od tego doręczenia, to i tak wniesienie skargi w dniu 17 lutego 2009 r. nastąpiło z miesięcznym opóźnieniem.
Z tych względów zażalenie uległo oddaleniu (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).