Uzasadnienie
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 20 października 2010 r. odrzucił skargę o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku H. K. o dział spadku zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 6 marca 2009 r. Uznał, że skarga nie została oparta na ustawowej przyczynie wznowienia, 2 chociaż wnioskodawczyni powołała art. 401 pkt 2 i art. 403 § 2 k.p.c. Dnia 1 grudnia 2010 r. wnioskodawczyni wniosła (osobiście) do Sądu Najwyższego zażalenie na postanowienie z dnia 20 października 2010 r. Podkreśliła w nim, że uzasadnienie zażalenia prześle odrębnym pismem z uwagi na brak możliwości konsultacji z pełnomocnikiem. Zażalenie pełnomocnika wnioskodawczyni zostało wniesione dnia 14 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 14 stycznia 2011 r. odrzucił to zażalenie. Stwierdził bowiem, ze zostało ono wniesione po upływie tygodniowego terminu. Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi wnioskodawczyni dnia 25 listopada 2010 r., zatem powinno być wniesione do dnia 2 grudnia 2010 r.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 14 stycznia 2011 r. pełnomocnik pozwanego podkreślił, że odpis postanowienia został mu doręczony dnia 10 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Dnia 25 listopada 2010 r. Sąd Okręgowy doręczył odpis postanowienia wnioskodawczyni (a nie jej pełnomocnikowi, jak twierdzi Sąd Okręgowy). Termin do wniesienia zażalenia upłynął więc dnia 2 grudnia 2010 r. (a nie dnia 2 listopada 2010 r., jak twierdzi Sąd Okręgowy). Tymczasem pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł zażalenie dopiero dnia 14 grudnia 2011 r., twierdząc, że odpis postanowienia został mu doręczony dnia 10 grudnia 2010 r.
Z akt sprawy wynika jednak, że Sąd Okręgowy doręczył mu odpis postanowienia dnia 6 grudnia 2010 r. Zażalenie zostało zatem wniesione po upływie terminu tygodniowego (art. 394 § 2 k.p.c.).
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 3941 § 2 i 3 w związku z art. 39814 k.p.c.).