Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w K., działając jako sąd drugiej instancji, postanowieniem z dnia 17 maja 2007 r. odrzucił apelację uczestnika postępowania K. T. po stwierdzeniu, że K. T., odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych apelacji w istocie braków tych nie uzupełnił.
Na powyższe postanowienie zawodowy pełnomocnik, do którego uczestnik postępowania zgłosił się w dniu 30 kwietnia 2008 r., udzielając pełnomocnictwa w dniu 5 maja 2008 r., złożył w dniu 7 maja 2008 r. zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Do wniosku załączone zostały dokumenty lekarskie wydane w latach 2007 – 2008, z których wynika, że skarżący od 10 lat leczony jest psychiatrycznie w związku z organicznymi zaburzeniami osobowości i obniżoną sprawnością funkcji intelektualnych do poziomu upośledzenia umysłowego.
Sąd Okręgowy, po przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia przedstawił je Sądowi Najwyższemu do rozpoznania.
W zażaleniu jego autor, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podniósł, że uczestnik postępowania wskutek występujących w jego stanie zdrowia zaburzeń o charakterze psychiatrycznym, pozbawiony był możliwości obrony swych praw w toku postępowania wywołanego wniesieniem apelacji. Z tych przyczyn „nie mógł w terminie złożyć zażalenia”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 373 w zw. z art. 370 k.p.c. apelację, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie sąd pierwszej instancji powinien odrzucić, a jeśli tego nie uczynił, to postanowienie o odrzuceniu apelacji wydaje sąd drugiej instancji. Z dokonanych ustaleń wynika, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych apelacji.
Prawidłowo zatem Sąd drugiej instancji odrzucił apelację. Podniesione w zażaleniu okoliczności nie wskazują na naruszenie przez Sąd Okręgowy powołanych przepisów.
W istocie nie mają charakteru zarzutów usprawiedliwiających zawarty w zażaleniu wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Okoliczności te mogłyby być przedmiotem oceny przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji wolnej od wad skutkujących jej odrzucenie.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).