Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 marca 2008 r. Sąd Okręgowy w K. zwolnił pozwanego M. Ż. od kosztów sądowych i ustanowił dla niego adwokata do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, tj. wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 stycznia 2006 r., VII GA (…). Ustanowiony pełnomocnik odmówił jednak sporządzenia skargi, nie znajdując podstaw do jej wniesienia, co wyjaśnił w pisemnej opinii.
W tej sytuacji pozwany sporządził skargę samodzielnie, a Sąd Okręgowy w K. – postanowieniem z dnia 25 czerwca 2008 r. – odrzucił ją jako niespełniającą wymagań określonych w art. 871 k.p.c. 2
W zażaleniu pozwany zakwestionował stanowisku Sądu Okręgowego i powtarzając argumenty zawarte w skardze zarzucił pozbawienie go prawa do sądu zarówno przez Sąd Okręgowy, jak i ustanowionego przez ten Sąd pełnomocnika.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., który ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego, w postępowaniu przed Sadem Najwyższym, a więc także w postępowaniu wszczętym wniesieniem zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w art. 3941 § 1 k.p.c., obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy również czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepisu tego nie stosuje się, gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych (art. 871 § 2 k.p.c.).
Zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego zostało sporządzone i sygnowane przez pozwanego oraz jego ojca, którzy nie należą do kręgu osób wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c., podlega zatem odrzuceniu, jako niedopuszczalne (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821