Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 7 grudnia 2009 r. odrzucił skargę M. C. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 18 marca 2009 r., uznając, że została wniesiona po terminie, a nadto podstawa wznowienia wskazana przez skarżącego w rzeczywistości nie istnieje.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 407 § 1 oraz art. 410 § 1 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
W skardze o wznowienie postępowania M. C. wskazał wyraźnie, że zaskarża wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 18 marca 2009 r. Treść skargi nakazuje również 2 przyjąć, że Sąd Apelacyjny uznał prawidłowo, iż skargę tę oparto o podstawę określoną w art. 401 pkt 2 k.p.c. Brak zatem podstaw by podzielić argumentację zawartą w zażaleniu, że przedmiotem skargi było postępowanie toczące się po wydaniu wskazanego wyżej wyroku, związane z czynnościami pełnomocnika z urzędu ustanowionego celem sporządzenia skargi kasacyjnej. Sąd Apelacyjny przyjął zasadnie, że w sytuacji, gdy skarżący uczestniczył w rozprawie apelacyjnej i był obecny podczas ogłoszenia wyroku, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania, termin do jej wniesienia rozpoczął bieg w dniu ogłoszenia wyroku tj. w dniu 18 marca 2009 r.
W konsekwencji uzasadnione było też stanowisko, że skarga o wznowienie postępowania wniesiona w dniu 18 listopada 2009 r. została złożona po terminie i w związku z tym podlegała odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Z tego względu dla oceny zasadności wniesionego zażalenia nie było konieczne rozważenie, czy zachodziła podstawa do odrzucenia skargi o wznowienie także z innego powodu.
Uwzględniając powyższe zażalenie oddalono na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.