Uzasadnienie
W dniu 2 kwietnia 2013 r. pełnomocnik pozwanych będący adwokatem został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi kasacyjnej przez dostarczenie jej odpisu dla strony powodowej w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik odebrał to wezwanie w dniu 9 kwietnia 2013 r. W odpowiedzi przedłożył poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię potwierdzenia nadania odpisu skargi na adres pełnomocnika strony przeciwnej.
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 6 maja 2013 r. odrzucił skargę kasacyjną pozwanych od wyroku tego Sądu z dnia 18 grudnia 2012 r. oraz oddalił wniosek pozwanej A. W. o wstrzymanie wykonalności tego wyroku. Podkreślił, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z uwagi na nieusunięcie w terminie braku formalnego.
Powódka wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego w punkcie pierwszym, zarzucając naruszenie art. 2, 87 i 175 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że przypisano nadmierną rolę zasadzie formalizmu procesowego, jako funkcji nadrzędnej nad „wymierzaniem sprawiedliwości”, a które to jest sensem istnienia organów sądowych, co w efekcie doprowadza - z powodu drobnej usterki – do pozbawienia strony prawa do sądu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnił, że zgodnie z art. 132 § 1 k.p.c. w toku sprawy adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy oraz radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa doręczają sobie nawzajem bezpośrednio odpisy pism procesowych z załącznikami. Jednakże w art. 132 § 11 k.p.c. przewidziano wyjątki od tej reguły, m.in. wskazano, że obowiązek bezpośredniego doręczenia stronie przeciwnej wnoszonego pisma procesowego nie dotyczy skargi kasacyjnej, którą należy złożyć w sądzie wraz z odpisami dla strony przeciwnej. Pełnomocnik pozwanych w niniejszej sprawie zastosował się do reguły, a nie do wyjątku od niej, co stanowi oczywiste uchybienie proceduralne, a nie "drobną usterkę". W tej sytuacji sformułowane w zażaleniu zarzuty naruszenia 3 przez Sąd Apelacyjny przepisów art. 2, 87 i 175 ust. 1 Konstytucji RP należy uznać za mocno przesadzone. Mogłyby one być podnoszone przed Trybunałem Konstytucyjnym w postępowaniu dotyczącym zgodności z Konstytucją art. 132 § 11 k.p.c., nie mogą natomiast odnieść skutku w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym.
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).
jw