Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w N. postanowieniem z dnia 30 października 2012 r. odrzucił skargę kasacyjną od postanowienia tego Sądu z dnia 12 czerwca 2012 r. w sprawie 2 o zasiedzenie. Przyczyną odrzucenia skargi było niewniesienie od niej opłaty.
Wnioskodawca wniósł o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu w postępowaniu kasacyjnym oraz o zwolnienie go od opłaty od skargi kasacyjnej. Na skutek tego wniosku ustanowiono dla niego pełnomocnika z urzędu, lecz wniosek o zwolnienie od opłaty od skargi kasacyjnej oddalono. Pełnomocnik z urzędu wniósł skargę kasacyjną wraz z nowym wnioskiem o zwolnienie od opłaty od tej skargi.
Sąd Okręgowy odrzucił ten wniosek i odmówił uzasadnienia postanowienia o odrzuceniu.
Wnioskodawca wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 30 października 2012 r. Podniósł, że wadliwie odrzucono skargę kasacyjną, ponieważ wcześniej wadliwie odrzucono wniosek o zwolnienie od opłaty od skargi kasacyjnej. Ponieważ odrzucenie wniosku nie mogło zostać wcześniej zaskarżone, skarżący wskazuje, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej stwarza mu tę możliwość po raz pierwszy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przyjęcie rozumowania skarżącego, po pierwsze, prowadziłoby do obejścia wyraźnego zakazu zaskarżania postanowienia o odrzuceniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych opartego na tych samych okolicznościach (art. 107 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jedn. tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.). Po drugie, trudno kontrolować postanowienie o odrzuceniu tego wniosku, skoro z mocy prawa nie jest ono uzasadniane. Po trzecie, porównanie obu wniosków o zwolnienie od kosztów sądowych dowodzi tożsamości okoliczności faktycznych, a tym samym prawidłowości odrzucenia drugiego wniosku.
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).
db