Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 2 lipca 2009 r. odrzucił skargę E.L. o wznowienie postępowania o zniesienie współwłasności, zakończonego prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 9 września 2008 r.
Skarżąca była uczestniczką postępowania o zniesienie współwłasności i domagała się jego wznowienia na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. ze względu na błędne ustalenie przez Sąd wielkości udziałów we współwłasności części wspólnych. Skargę podtrzymała także po sprostowaniu oczywistej omyłki w orzeczeniu znoszącym współwłasność przez zastąpienie ułamka „64/1272” ułamkiem „65/1272”.
Według Sądu Okręgowego skargę uczestniczki należało odrzucić dlatego, że przytoczone przez nią okoliczności nie odpowiadają podstawie wznowienia określonej w powołanym przez nią art. 403 § 2 k.p.c., lecz są - co najwyżej - spóźnionymi zarzutami pod adresem objętego skargą rozstrzygnięcia.
W zażaleniu skarżąca podniosła, że postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 2 lipca 2009 r. zostało wydane z naruszeniem art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 350 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. art. 403 § 2 k.p.c., mającym odpowiednie zastosowanie także w postępowaniu nieprocesowym (art. 13 § 2 k.p.c.), podstawą wznowienia może być późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Muszą to być okoliczności istniejące już w czasie trwania prawomocnie zakończonego postępowania, ale wówczas stronie nieznane i tym samym niemożliwe do wykorzystania przez nią w tym postępowaniu. Muszą one przy tym dotyczyć podstawy faktycznej żądania albo uzasadniać obronę przed żądaniem. Jednocześnie nie uwzględnia się tu okoliczności wynikających już z materiału procesowego, jeżeli pominięte zostały przez stronę na skutek opieszałości, zaniedbania, zapomnienia lub błędnej oceny potrzeby ich powołania.
Sąd Okręgowy, zestawiając treść skargi z treścią regulacji zawartej w art. 403 § 2 k.p.c., trafnie zatem przyjął, że skarżąca, powołując się na wadliwe ustalenie w postanowieniu znoszącym współwłasność wielkości udziałów we współwłasności części wspólnych, nie przytoczyła określonej w art. 403 § 2 k.p.c. przyczyny wznowienia.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c.).