Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie pozwanego A.B. od postanowienia tego Sądu z dnia 4 lipca 2006 r.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Apelacyjny wskazał, że zażalenie wniesione przez pełnomocnika zostało wadliwie opłacone, i w związku z art. 1302 § 3 k.p.c., podlega ono w takiej sytuacji odrzuceniu. W zażaleniu skarżący podniósł, że sprawa, której dotyczy rozstrzygniecie ma charakter niemajątkowy, a nawet gdyby przyjąć, tak jak uczynił to Sąd Apelacyjny, że jest to sprawa majątkowa, to zażalenie zostało częściowo opłacone, co wyklucza stosowanie art. 1302 § 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Bezzasadny jest zarzut skarżącego, że sprawa w której złożył skargę kasacyjną ma charakter niemajątkowy. Skoro była to sprawa o ustalenie nie istnienia umowy sprzedaży akcji, to niewątpliwie takie ustalenie miało wyraźny skutek dla sytuacji majątkowej stron tej umowy, co przesądza o jej majątkowym charakterze.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 1302 § 3 k.p.c. Celem tego przepisu jest zobowiązanie profesjonalnych pełnomocników stron do obliczenia i uiszczenia należnej od środka zaskarżenia opłaty stałej lub stosunkowej. Jeżeli więc pismo zawierające środek zaskarżenia zostało opłacone tylko częściowo, to naruszony został obowiązek przewidziany tym przepisem i Sąd Apelacyjny był w pełni uprawniony do jego odrzucenia, bez wzywania do uzupełnienia należnej opłaty sądowej. Stanowisko takie można uznać za ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2006 r. III I CNP 48/06; z dnia 15 listopada 2006 r. V CZ 79/06; z dnia 6 lipca 2006 r. III CZ 35/06).
Mając na względzie, że zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.