Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 października 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniesioną przez pełnomocnika pozwanej, na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. w zw.
z art. 871 k.p.c.
Zażaleniem z dnia 9 listopada 2011 r. skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia z dnia 24 października 2011 r. wskazując, iż zostało one wydane z naruszeniem art. 86 i 871 k.p.c. w zw. z art. 4245 k.p.c. oraz art. 4245 § 2 k.p.c. i art. 4248 k.p.c., a także art. 56 i 65 § 1 k.c. Skarżąca wskazała, że Sąd dokonał niewłaściwej wykładni przedłożonego pełnomocnictwa, co skutkowało odrzuceniem złożonego środka.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest nieuzasadnione. Postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest postępowaniem szczególnym, toczącym się przed Sądem Najwyższym, nie mieszczącym się w toku postępowania instancyjnego, co wynika ze szczególnego charakteru tej skargi jako środka prawnego. Stosownie do art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem
Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, przy czym zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Pełnomocnik zawodowy występujący ze skargą w imieniu reprezentowanej strony ma przy tym obowiązek wykazania swojego umocowania do działania w jej imieniu poprzez przedłożenie stosownego pełnomocnictwa.
W niniejszej sprawie pełnomocnik zawodowy został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego, z którego wynikałoby upoważnienie strony do wniesienia w jej imieniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, lecz nie uczynił zadość temu zobowiązaniu. Ze złożonego przez adwokata M. B. pełnomocnictwa wynika, iż skarżąca upoważniła go do jej reprezentacji we wszystkich instancjach w sprawie przeciwko Instytutowi 3
Mechaniki Sp. z o.o. w M. (pełnomocnictwo na k. 40). Słusznie zatem stwierdził Sąd Okręgowy, iż pełnomocnictwo to nie obejmuje upoważnienia do reprezentacji strony przed Sądem Najwyższym, ani też wniesienia w jej imieniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Fakt, że w tym postępowaniu występują te same podmioty, co w postępowaniu przed sądem powszechnym, w którym zapadł zaskarżony skargą wyrok, nie oznacza, iż złożone pełnomocnictwo – mimo jego określenia jako „szczególnego” – spełnia wymogi przed nim stawiane. Należy bowiem podkreślić, że postępowanie to jest postępowaniem szczególnym, a zatem pozostaje poza tokiem postępowania instancyjnego, podczas gdy ze złożonego pełnomocnictwa wyraźnie wynika, iż obejmuje ono upoważnienie do reprezentacji „we wszystkich instancjach”, a w konsekwencji dotyczy postępowania przed sądami powszechnymi, a nie Sądem Najwyższym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.