Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy w T. odrzucił wniosek wnioskodawcy M. W. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia tego Sądu z dnia 7 lipca 2011 r., oraz odrzucił skargę kasacyjną. Powołał się na dokonaną w sprawie ocenę Sądu Najwyższego w postanowieniu z dnia 9 lutego 2011 r., III CZ 3/12 o niezachowaniu przez wnioskodawcę terminu do złożenia skargi kasacyjnej wniesionej w dniu 16 listopada 2011 r., podzielając pogląd Sądu Okręgowego, że termin ten upłynął w dniu 7 listopada 2011 r. Wskazał także, że wniesiony osobiście przez M. W. wniosek o przywrócenie terminu w dniu 20 kwietnia 2012 r. został zwrócony zarządzeniem przewodniczącego z dnia 2 maja 2012 r.
Rozpoznany natomiast zaskarżonym postanowieniem kolejny wniosek o przywrócenie terminu wraz z dołączoną skargą kasacyjną wniósł pełnomocnik wnioskodawcy w dniu 21 maja 2012 r. Sąd Okręgowy podniósł, że zostały w nim przytoczone te same okoliczności, które stanowiły podstawę oddalonego przez Sąd Najwyższy zażalenia postanowieniem z dnia 9 lutego 2012 r., III CZ 3/12. W razie zastępowania strony przez pełnomocnika tygodniowy termin przewidziany w art. 169 § 1 k.p.c. liczy się od dnia, w którym pełnomocnik dowiedział się o uchybieniu terminu i mógł dokonać czynności procesowej. W judykaturze nie budzi wątpliwości pogląd, że gdy strona kwestionowała fakt niezachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i wnosiła zażalenie na jej odrzucenie, to termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu biegnie od dnia doręczenia stronie postanowienia oddalającego jej zażalenie na odrzucenie tego środka zaskarżenia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 1957 r., II CZ 123/57, OSN 1959, nr 3, poz.71 i z dnia 27 kwietnia 1998 r., III CKN 202/98, LEX nr 5192500).
Skoro pełnomocnik wnioskodawcy otrzymał odpis postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2011 r., III CZ 3/12 w dniu 3 kwietnia i wtedy dowiedział się, że nastąpiło uchybienie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, to od tego dnia należało liczyć termin tygodniowy przewidziany w art. 169 § 1 k.p.c. i wniosek z dnia 21 maja 2012 r. o przywrócenie terminu odrzucić.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 14 czerwca 2012 r. pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżył je w całości i wniósł o jego zmianę przez przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz nakazanie nadania biegu skardze kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, gdyż kończy jedynie postępowanie incydentalne. Dlatego nie jest ono zaskarżalne zażaleniem (art. 3941 § 2 k.p.c.). Z tego względu zażalenie w części dotyczącej wniosku o przywrócenie terminu jako niedopuszczalne uległo odrzuceniu, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. 39821 i art. 373 k.p.c.
Badanie na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 3943 § 3 k.p.c. w wyniku tzw. uprzedniej kontroli prawidłowości orzeczenia, które nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, jest dopuszczalne, jednak warunkiem takiej kontroli niezaskarżonego postanowienia, które miało wpływ na wynik sprawy, jest zamieszczenie w środku odwoławczym wyraźnego w tym przedmiocie wniosku, którego zażalenie nie zawiera (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2009 r., II PZ 17/09, LEX nr 559946 i z dnia 23 marca 2012 r., II UZ 2/12, LEX nr 1168881). Już z tego względu nie można było uwzględnić zażalenia w części dotyczącej odrzucenia skargi kasacyjnej. Na marginesie można zauważyć, że odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu było trafne z przyczyn wskazanych przez Sąd Okręgowy. Zażalenie więc w dalszej części oddalono, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. es