Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2012 r., Sąd Okręgowy odrzucił apelacię A. L. jako nieuzupełnioną w terminie co do braku w postaci jej podpisania.
Zażaleniem z dnia 16 października 2012 r. A. L. zaskarżył to postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 136 § 1 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 136 § 2 k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c. poprzez ich zastosowanie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 136 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jest chybiony, albowiem Sąd nie stosował tego przepisu. Jak jednoznacznie wynika z akt sprawy, żalącemu doręczono zobowiązanie do uzupełnienia braków formalnych apelacji w trybie tzw. doręczenia zastępczego, poprzez dwukrotne awizo (art. 139 k.p.c.). Przesyłka zwierająca wezwanie do usunięcia braków apelacji została skierowana na podany w apelacji adres zamieszkania, tożsamy z tym jaki wynikał z akt sprawy. Z kolei przepis art. 136 k.p.c., na który powołuje się żalący, dotyczy pozostawienia przesyłki w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, w sytuacji w której strona zmieni miejsce zamieszkania, lecz nie powiadomi o tej zmianie sądu. Wbrew stanowisku prezentowanemu w zażaleniu, Sąd Okręgowy nie stwierdził podstaw do doręczenia przez pozostawienie pisma w aktach sprawy, w następstwie zmiany miejsca zamieszkania uczestnika postępowania, związanej z osadzeniem go w zakładzie karnym.
Mąjąc na uwadze powyższe, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 k.p.c.,
Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.