Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r. Sąd Rejonowy - działając z urzędu - w oparciu o art. 759 § 2 k.p.c., zmienił postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z dnia 10 grudnia 2010 r. w przedmiocie wysokości opłaty egzekucyjnej, ustalonej przez komornika oddzielnie dla każdej ze spraw egzekucyjnych, w której wierzyciele przyłączyli się do egzekucji z nieruchomości - łącznie na kwotę 305 775,46 zł. Ustalił jedną opłatę egzekucyjną w wysokości 96 092,40 zł, obliczoną w oparciu o sumę wyegzekwowaną w toku egzekucji z nieruchomości.
Sąd Okręgowy rozpoznając zażalenie komornika na postanowienie z dnia 28 stycznia 2011 r. powziął wątpliwość czy w przypadku przyłączenia się wierzycieli do wszczętej wcześniej egzekucji z nieruchomości komornik powinien ustalić i pobrać jedną opłatę egzekucyjną - od wyegzekwowanej kwoty, czy też osobno opłatę dla każdej ze spraw egzekucyjnych poszczególnych wierzycieli, odpowiednio do kwot przypadających tym wierzycielom. Zagadnienie to przedstawił do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
Komornik sądowy M. R., który zaskarżył postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 28 stycznia 2011 r., w piśmie datowanym na 24 października 2011 r., cofnął zażalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Treść art. 390 § 1 k.p.c. wskazuje, że Sąd Najwyższy rozstrzyga jedynie tego rodzaju zagadnienia prawne, które budzą poważne wątpliwości i jednocześnie mają znaczenie dla sposobu rozpoznania apelacji (zażalenia) przez sąd drugiej instancji.
Cofnięcie przez stronę apelacji lub zażalenia w postępowaniu odwoławczym, wywołanym ich wniesieniem, uzasadnia umorzenie takiego postępowania przez sąd drugiej instancji (art. 391 § 1 k.p.c. i art. 397 § 2 k.p.c.). W postępowaniu toczącym się przed Sądem Najwyższym należało zatem uwzględnić, że Sąd Okręgowy, w następstwie cofnięcia zażalenia, nie rozpozna tego środka zaskarżenia merytorycznie. Odpadła tym samym podstawa do rozstrzygnięcia 4 przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 10 czerwca 2011 r.
Zgodnie z art. 355 § 1 k.p.c. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania między innymi wówczas, gdy wydanie wyroku stało się zbędne lub niedopuszczalne. Przepis ten, stosownie do art. 13 § 2 k.p.c., znajduje odpowiednio zastosowanie w postępowaniu wywołanym przedstawieniem Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. Z tego względu postępowanie toczące się przed Sądem Najwyższym podlegało umorzeniu.