Uzasadnienie
Kasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.
W kasacji zarzucono rażące naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 433 § 2 i art. 457 § 2 k.p.k. przejawiającą się w nierozważeniu lub niewystarczającym rozważeniu przez Sąd Okręgowy wszystkich zarzutów, ograniczając się de facto do poparcia przez Sąd II instancji argumentacji Sądu meriti bez należytego uzasadnienia, w szczególności:
- - zarzutu pierwszego apelacji, tj. naruszenia art. 4, art. 7 i art. 410 k.p.k.,
- - zarzutu drugiego apelacji, tj. obrazy art. 366 w zw. z art. 167 k.p.k.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.
Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zarzuty kasacji okazały się być bezzasadne w stopniu oczywistym.
Jeśli chodzi o zarzut nierzetelnej kontroli odwoławczej w zakresie pierwszego zarzutu apelacji, nie okazał się on zasadny. Jeśli chodzi o zarzut dowolnej, wybiórczej, tendencyjnej i jednostronnej oceny materiału dowodowego, zgodzić trzeba się z ogólną refleksją Sądu okręgowego, że w apelacji nie wskazano na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie art. 7 i art. 410 k.p.k. Te dość dowolne zarzuty Sąd Okręgowy poddał jednak wnikliwej analizie na s. 6-15 uzasadnienia wyroku. Kontroli odwoławczej poddano poprawność oceny wyjaśnień skazanego,w tym jego twierdzeń o przyznaniu pod wpływem presji funkcjonariuszy Policji (s. 9-10 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego), a poprawność oceny także zeznań pokrzywdzonego (s. 11-14) i pozostałych świadków (s. 7-8).
Rozważania te z pewnością nie mogą być uznane za lapidarne, czy powierzchowne;
przeciwnie są rzeczowe, bardzo szczegółowe i poparte przekonującą argumentacją.
Podobnie rzecz ma się jeśli chodzi o rozpoznanie drugiego z zarzutów apelacji, tj. zarzutu naruszenia art. 366 i art. 167 k.p.k. Sąd Okręgowy na s. 5-6 uzasadnienia wyroku wywiódł, dlaczego brak było podstaw do podjęcia przez Sąd Rejonowy inicjatywy dowodowej w zakresie okoliczności podniesionych w apelacji jako niedostatecznie wyjaśnione. Zawarte tam rozważania są w ocenie Sądu Najwyższego wnikliwe, poparte argumentacją rzeczową i mocno osadzoną w konkretnych okolicznościach sprawy, a co najważniejsze, przekonującą. Poziom rozważań świadczy jednoznacznie o tym, że kontrola odwoławcza sprawowana była w sposób rzetelny.
Konkludując, w ocenie Sądu Najwyższego Sąd odwoławczy w niniejszej sprawie rozważył w sposób rzetelny wszystkie zarzuty apelacji obrońcy, czyniąc zadość wymogom art. 433 § 2 k.p.k., zaś uzasadnienie zaskarżonego wyroku w 3 sposób należyty przedstawia powody, dla których zarzuty te uznano za bezzasadne, stosownie do wymogów art. 457 § 3 k.p.k.
W powyższych względów orzeczono jak w sentencji.
/S S N P i o t r H o f m a ń s k i /