Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 2 października 2012 r., którym D. K. skazany został za przestępstwo zakwalifikowane z art. 280 § 1 kk i art. 275 § 1 kk oraz art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na podstawie art. 280 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk na karę dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego kasację na korzyść skazanego D. K. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 kpk, art. 433 § 2 kpk, art. 457 § 3 kpk poprzez dokonanie przez Sąd Okręgowy w S. własnej oceny dowodów, w 2 sposób niejednokrotnie odbiegający od oceny Sądu Rejonowego, bez należytego uzasadnienia swojego stanowiska, co sprawiło, że ustalenia Sądu Okręgowego można uznać za dowolne, ponadto błędne odniesienie się przez Sąd w uzasadnieniu do podnoszonych w apelacji istotnych kwestii w zakresie dotyczącym zarówno winy, jak i kary”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w S., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego D. K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast D. K. został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk.
W żadnym wypadku nie można podzielić stanowiska obrońcy skazanego D. K., że Sąd Okręgowy sporządzając w tej sprawie uzasadnienie dopuścił się naruszenia przepisów art. 433 § 2 kpk oraz art. 457 § 3 kpk i to w jakimkolwiek związku z art. 7 kpk. Rzetelna lektura tego dokumentu sprawozdawczego Sądu odwoławczego przekonuje, że Sąd ten nie dokonał odmiennych niż Sąd Rejonowy ustaleń ani odmiennej niż ten ostatni Sąd oceny dowodów, które decydowały o dokonaniu ustaleń przez Sąd pierwszej instancji, których to ustaleń i oceny dowodów skarżący nie podziela, czemu dał wyraz w takim samym zakresie teraz w kasacji i jej uzasadnieniu a przedtem w apelacji i w jej uzasadnieniu. Ustalając, że uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego spełnia wymogi określone w art. 433 § 2 kpk i w art. 457 § 3 kpk trzeba to czynić w kontekście uzasadnienia orzeczenia Sądu Rejonowego wydanego w tej sprawie i zarzutów apelacji tego samego obrońcy.
Wówczas okaże się, że Sąd pierwszej instancji, w uzasadnieniu swego orzeczenia, nie dając wiary wyjaśnieniom D. K., z pełną wnikliwością i przekonująco ocenił zeznania zarówno […] i to pozwoliło ustalić sprawstwo oskarżonego w tej sprawie D. K. Tej oceny dowodów nie podzielił obrońca, czemu dał wyraz we wniesionej w tej sprawie apelacji. Jednakże Sąd odwoławczy w uzasadnieniu swego orzeczenia przekonująco wywiódł, przedstawiając pełną w tym zakresie argumentację, dlaczego należało podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji.
Czyniąc to Sąd Okręgowy nie dokonał, co należy jeszcze raz powtórzyć, ani nowych ustaleń, ani odmiennych ocen przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy dowodów. W końcu, podzielić należy pogląd sformułowany przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S., że błędne określenie w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego kary pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy nie mogło mieć wpływu na treść orzeczenia Sądu odwoławczego.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.