Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., zasądził od Skarbu Państwa na rzecz M. B. kwotę 33.750 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z wykonania decyzji nr 51/B/81 z dnia 19 grudnia 1981 r.
Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w W. o internowaniu, a dalej idące żądanie wniosku oddalił.
Pełnomocnik wnioskodawcy w apelacji od tego wyroku zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, kwestionując kryteria ustalenia wysokości 2 zadośćuczynienia, i wniósł o jego zmianę przez podwyższenie kwoty zadośćuczynienia.
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
W kasacji od tego wyroku pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił:
- - rażącą obrazę art. 361 k.c. w zw. z art. 445 k.c. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 8 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu na nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, poprzez przyjęcie przez Sąd Apelacyjny, przy badaniu wysokości odpowiedniego zadośćuczynienia jako miernika wysokości przeciętnego wynagrodzenia obwieszczonego przez Prezesa GUS w dniu 9 sierpnia 2012 r. i ustalonego w wysokości 3 496,82 zł, w sytuacji gdy wysokość ta powinna być mierzona rozmiarem krzywd, i cierpień jakich doznał pokrzywdzony, i być do nich odpowiednie, przy czym należy tu posiłkować się wykładnią art. 361 k.c. oraz 445 k.c. i mieć na względzie rekompensacyjny charakter ustawy z dnia 23 lutego 1991 r., co w konsekwencji doprowadziło do zasądzenia niewspółmiernie niskiej w stosunku do krzywdy kwoty zadośćuczynienia,
- - art. 457 § 2 k.p.k. przez nierozważenie i nieustosunkowanie się przez Sąd Apelacyjny do wszystkich zarzutów i wniosków apelacyjnych pełnomocnika w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co miało istotny wpływ na treść wyroku.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Podniesiony w kasacji zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego stanowi jedynie zmodyfikowanie dla potrzeb postępowania kasacyjnego – zarzutów przedstawionych uprzednio w apelacji w postaci błędu w ustaleniach faktycznych.
W sytuacji gdy Sąd Apelacyjny rozważył wszystkie zarzuty i wnioski podniesione w apelacji pełnomocnika wnioskodawcy i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób w 3 pełni odpowiadający wymogom ustawy, podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 457 § 2 k.p.k. (zamiast art. 457 § 3 k.p.k.) uznać należy za bezpodstawny. Z treści kasacji jednoznacznie wynika, że wnioskodawca kwestionuje wysokość zasądzonego zadośćuczynienia i do tego sprowadza się istota argumentacji.
W postępowaniu kasacyjnym zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia może być skuteczny tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania wysokości tego świadczenia, a więc jedynie wówczas, gdy uwzględniono niewłaściwe lub nie uwzględniono właściwych kryteriów mających istotne znaczenie dla określenia wysokości zadośćuczynienia.
Taka sytuacja nie miała miejsca i dlatego Sąd Najwyższy, uznając zarzuty skarżącego za ewidentnie chybione, kasację oddalił jako oczywiście bezzasadną.