Uzasadnienie
Od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego – Sądu Apelacyjnego kasację wniósł obrońca skazanego zaskarżając go w całości i zarzucił rażące naruszenie prawa karnego, mogące mieć istotny wpływ na jego treść:
- 1. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., poprzez brak prawidłowej kontroli odwoławczej i błędne przyjęcie, iż nieprzeprowadzenie zawnioskowanego dowodu przez Sąd a quo z zeznań świadka - lekarza, u którego leczyła się pokrzywdzona, nie stanowi uchybienia Sądu I instancji, z uwagi na fakt, iż Sąd ten powołał biegłego lekarza, który miał wydać opinię m.in. w zakresie, czy na przebieg zdarzenia mógł mieć wpływ atak padaczki u pokrzywdzonej;
- 2. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. poprzez utrzymanie orzeczenia w 2 mocy, które jest rażąco niesprawiedliwe, polegające na tym, że Sąd II instancji, rozpoznając apelację obrońcy skazanego, niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów i wpływu uchybienia na treść orzeczenia, nie przekroczył z urzędu granic środka odwoławczego i utrzymał w mocy rażąco niesprawiedliwe orzeczenie Sądu I instancji, w którym Sąd wymierzył rażąco niewspółmierną bezwzględną karę pozbawienia wolności, w górnych jej granicach.
Podnosząc w/w zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu ostatniemu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest niezasadna w stopniu oczywistym i dlatego podlega oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Pierwszy zarzut kasacyjny to powtórzony z postępowania apelacyjnego zarzut naruszenia art. 438 k.p.k. W zasadzie został on niemal dosłownie przytoczony z apelacji z tą tylko różnicą, że obrońca na potrzeby nadzwyczajnego środka zaskarżenia zmodyfikował go zastępując art. 438 k.p.k. przepisem art. 433 § 2 k.p.k. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. stwierdzić należy, że Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku szczegółowo opisał powody, dlaczego nie podzielił zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu o powołanie lekarza, u którego leczyła się pokrzywdzona. W tym zakresie niezbędne jest przypomnienie, że z ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, po pierwsze wykluczenie okoliczności, aby na skutek padaczki pokrzywdzona sama zatkała sobie otwory oddechowe, a po drugie powstałe u pokrzywdzonej obrażenia absolutnie nie mogły być wynikiem napadu padaczkowego. Reasumując zarzut ten w istocie jawi się jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i jako taki jest niedopuszczalny w kasacji (art. 523 § 1 k.p.k.).
Drugi zarzut kasacji to z kolei ukryty pod pozorem naruszenia art. 433 § 1 w zw. z art. 440 k.p.k. zarzut rażącej niewspółmierności kary. Zresztą ze sposobu jego zredagowania wynika, czego skarżący zdaje się nie ukrywać, iż zarzuca on w istocie rażąco niewspółmierną bezwzględną karę pozbawienia wolności. W związku z tym tylko formalnie jest on dopuszczalny, zaś merytorycznie odnosi się wyłącznie do rażącej niewspółmierności kary, co z uwagi na zakaz stawiania w kasacji tego rodzaju zarzutu powoduje odstąpienie od ustosunkowywania się do niego na 3 podstawie art. 523 § 1 zdanie pierwsze in fine k.p.k. Podnieść bowiem należy, że Sąd odwoławczy w ramach tzw. totalnej kontroli wyroku (art. 447 § 1 k.p.k.) odniósł się również do wymiaru kary. W takim układzie procesowym art. 440 k.p.k. nie miał zastosowania, co czyni zarzut kasacji oczywiście bezzasadny.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.