Uzasadnienie
Kasacja obrońcy skazanej okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.
Kasacja zawiera dwa zarzuty: 1) obrazę art. 4 k.p.k., poprzez zbadanie przez organy prowadzące postępowanie okoliczności przemawiających wyłącznie na niekorzyść skazanej, z pominięciem okoliczności przemawiających na jej korzyść,
- 2) obrazy art. 7 k.p.k., poprzez ocenę wszystkich przeprowadzonych dowodów wbrew zasadom wyrażonym w tym przepisie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zarzuty kasacji nie mogą być podstawą jej uwzględnienia.
Po pierwsze, trzeba zauważyć, że zarzuty sformułowane są ogólnikowo, bez wskazania na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie zasady obiektywizmu z art. 4 k.p.k. i zasady swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., co nie spełnia 2 warunków z art. 523 § 1 k.p.k. Po drugie, zarzuty te – jak należy mniemać – mogą być odnoszone wyłącznie do postępowania w pierwszej instancji, jako że Sąd odwoławczy nie poczynił w niniejszej sprawie żadnych własnych ustaleń faktycznych. Tymczasem przedmiotem zaskarżenia kasacją może być rozstrzygnięcie sądu odwoławczego. W końcu, zauważyć należy, że apelacja w niniejszej sprawie ograniczała się wyłącznie do kwestii współmierności kary, zaś ustalenia faktyczne nie były – wbrew twierdzeniom z uzasadnienia kasacji – w niej kwestionowane. Zarzuty zawarte w kasacji skazanej nie mogą zatem w żadnym względzie być uznane za zasadne, a stanowią tylko nieudolną i niedopuszczalną w postępowaniu kasacyjnym polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu I instancji.
W powyższych względów orzeczono jak w sentencji.