Uzasadnienie
Wyrokiem nakazowym z dnia 18 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy w P. uznał M. E. O. za winnego popełnienia, w dniu 9 maja 2013 r. w P., wykroczenia polegającego 2 na spożywaniu alkoholu na osiedlowym terenie rekreacyjnym, w pobliżu przedszkola dla dzieci i za czyn ten, na mocy art. 431 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) skazał go na karę miesiąca ograniczenia wolności polegającego na wykonywaniu nieodpłatnej dozorowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin.
Wyrok ten uprawomocnił się bez jego zaskarżenia.
Obecnie Prokurator Generalny zaskarżył ten wyrok kasacją wniesioną na korzyść ukaranego, w części dotyczącej orzeczenia o karze. Zarzucił mu „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, tj. art. 431 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), polegającego na wymierzeniu obwinionemu M. E. O. za popełnienie wykroczenia z art. 431 ust. 1 powołanej ustawy, kary miesiąca ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, pomimo tego, że wykroczenie określone w tym przepisie zagrożone jest wyłącznie karą grzywny. Podnosząc taki zarzut, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w P. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym, co wynika wprost z zestawienia treści wysuniętego w niej zarzutu z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia o karze wymierzonej M. E. O. za przypisane mu wykroczenie, zakwalifikowane na podstawie art. 431 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.).
Przytoczone unormowanie, za popełnienie określonego w nim wykroczenia, przewiduje bezalternatywną sankcję w postaci kary grzywny. Wobec tego, ewidentne jest, że wymierzenie obwinionemu przez Sąd Rejonowy kary ograniczenia wolności, nieprzewidzianej we wskazanym przepisie prawa materialnego, nastąpiło z rażącym i mającym istotny wpływ na treść tego rozstrzygnięcia, naruszeniem tego przepisu.
Wskazane powyżej okoliczności pozwalały zatem na uwzględnienie kasacji w trybie przewidzianym w art. 535 § 5 k.p.k., skutkiem czego Sąd Najwyższy uchylił wyrok w zaskarżonej części i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu – w celu skorygowania stwierdzonego uchybienia w zakresie orzeczenia o karze. Z uwagi na kierunek kasacji Sąd Rejonowy powinien baczyć na to, by przy orzekaniu kary grzywny nie doszło do rzeczywistego pogorszenia sytuacji obwinionego.