Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt … 730/13, M. D. uznany został za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu polegającego na tym, że ”w dniu 11 lipca 2013 r. w S. woj. L. nie zachował zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu zwierząt gospodarczych poprzez 2 nietrzymanie ich na uwięzi”, tj. wykroczenia określonego w art. 77 k.w. i za to ukarany karą grzywny w wysokości 400 zł.
Wyrok ten w całości, na korzyść ukaranego, zaskarżył – wniesioną na podstawie art. 110 § 1 k.p.k. kasacją – Rzecznik Praw Obywatelskich. Zarzucił powyższemu orzeczeniu „rażące i mające istotny wpływ na jego treść, naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 77 Kodeksu wykroczeń, polegające na błędnym jego zastosowaniu, albowiem Sąd Rejonowy orzekł wobec obwinionego M. D. karę grzywny w wysokości 400 złotych, to jest w wysokości powyżej górnej granicy ustawowego zagrożenia karą, bowiem za wykroczenie przewidziane w tym przepisie, można orzec karę grzywny do 250 złotych albo karę nagany”. W oparciu o tak sformułowany zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w C. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Trafny jest podniesiony przez Rzecznika Praw Obywatelskich pod adresem wyroku sądu meriti zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego – art. 77 k.w., tak bowiem należy potraktować orzeczenie o ukaraniu M. D. karą grzywny w wysokości 400 złotych w sytuacji, gdy górna granica sankcji za tego rodzaju wykroczenie określona został przez ustawodawcę na 250 złotych. Ukaranie karą przekraczającą przewidziany w ustawie próg miało przy tym – co oczywiste – istotny wpływ na treść orzeczenia, skutkowało bowiem dolegliwością, której ukarany ponieść nie powinien.
Implikowało to wydanie przez Sąd Najwyższy orzeczenia kasatoryjnego, z tym, że wyłącznie w zakresie orzeczenia o karze. Wprawdzie skarżący w pisemnej kasacji zadeklarował, że wyrok Sądu Rejonowego zaskarża w całości, wnosząc również o taki zakres jego uchylenia, nie ulega jednak wątpliwości, że zarówno z treści zarzutu kasacyjnego, jak też uzasadnienia skargi wynika, iż autor kasacji upatruje naruszenia przepisów prawa wyłącznie w orzeczeniu kary grzywny przekraczającej granicę wskazaną w art. 77 k.w., a więc w rzeczywistości skarży przedmiotowy wyrok tylko w części rozstrzygnięcia o karze i taki też mógł być – zob. art. 536 k.p.k. – zakres w jakim zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu.
Należy przypomnieć, że zakres zaskarżenia powinien być dekodowany nie tylko w oparciu o deklarację jej autora dotyczącą tej kwestii, ale także w oparciu o treść zarzutów 3 kasacyjnych (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2009 r., II KK 213/09, LEX nr 532377). Zarzut sformułowany przez Rzecznika Praw Obywatelskich w niniejszej sprawie, co jest oczywiste i co zauważono wyżej, ogranicza się natomiast jedynie do kwestii wymiaru kary.
Procedując powtórnie w zakresie w jakim nastąpiło przekazanie (art. 442 § 1 k.p.k.) sąd a quo prawidłowo określi wobec obwinionego wymiar kary, której wysokość mieścić się będzie w granicach przewidzianych sankcją art. 77 k.w.
Kierując się powyższym orzeczono, jak w wyroku.