Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w S., wyrokiem z 28 lutego 2013 r., skazał A. P. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za oszustwo z art. 286 § 1 k.k. popełnione w dniu 4 kwietnia 2012 r. oraz – na podstawie art. 415 k.c. – zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego „C.” kwotę 11 304 zł z ustawowymi odsetkami tytułem odszkodowania. Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. osobistej apelacji oskarżonego, zmienił pierwszoinstancyjny wyrok tylko w ten sposób, że podstawą zasądzenia odszkodowania ustanowił art. 415 § 1 k.p.k., a w pozostałej części utrzymał go w mocy.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego w zakresie dotyczącym powództwa cywilnego złożył obrońca z urzędu. Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa, to jest art. 7, 410 i 433 § 1 k.p.k. przez pominięcie dowodu świadczącego o zmniejszeniu wysokości szkody oraz art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 452 § 1 k.p.k. przez zrezygnowanie z dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny ruchomości, wniósł o uchylenie w zaskarżonej części wyroku odwoławczego i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Prokurator Okręgowy w pisemnej odpowiedzi na kasację zażądał jej uwzględnienia, co zyskało wsparcie obecnego na rozprawie kasacyjnej prokuratora Prokuratury Generalnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja okazała się zasadna.
Wolno przyjąć, że wskazana przez skarżącego obraza prawa, polegająca na zignorowaniu na etapie postępowania apelacyjnego informacji o istotnej zmianie wysokości szkody wyrządzonej przestępstwem, była najpewniej skutkiem zapomnienia. Trudno o inne wyjaśnienie, skoro to na żądanie Sądu ad quem pokrzywdzony w piśmie z 8 października 2013 r. podał, że odzyskał od właściwej jednostki Policji wyłudzone mienie, ale jego wartość ze względu na uszkodzenia uległa obniżeniu do sumy 2 200 zł. Nie ulegało wątpliwości, że opisane zaniedbanie Sądu drugiej instancji stanowiło rażące naruszenie przepisów proceduralnych wymienionych w pierwszym zarzucie kasacyjnym i mogło mieć znaczący wpływ na treść orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.).
Z tych względów Sąd Najwyższy wydał w zaskarżonym zakresie rozstrzygnięcie o charakterze kasatoryjnym (art. 537 § 2 k.p.k.).
W ramach wskazówek, o których mowa w art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., trzeba podkreślić niezbędność przeprowadzenia przez Sąd odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego w celu ustalenia rozmiaru szkody (art. 452 § 2 k.p.k.). Aktualnie wydaje się, że wystarczające będzie tu przesłuchanie na rozprawie apelacyjnej T. H., natomiast sięganie w tym wypadku po dowód z opinii biegłego, co postuluje obrona, byłoby – o ile nie wystąpią szczególne okoliczności – zbyteczne, prowadzące do niepotrzebnego wzrostu kosztów procesu i do nadmiernego przedłużenia postępowania.
O wysokości wynagrodzenia na rzecz obrońcy z urzędu za sporządzenie i wniesienie kasacji orzeczono zgodnie z § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).