Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w B., wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r., na podstawie art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego – a contrario – oddalił wniosek R. N. o zasądzenie zadośćuczynienia.
W apelacji od tego wyroku pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, kwestionując kryteria przyjęte przez sąd za podstawę oddalenia wniosku.
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 10 września 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację pełnomocnika za oczywiście bezzasadną.
Od tego wyroku kasację wniósł pełnomocnik wnioskodawczyni, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego – nieprawidłową interpretację przepisów art. 19 Konstytucji RP oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nie ważne…. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie wnioskodawczyni 200.000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdy, których doznała wskutek bezprawnego pozbawienia jej wolności, jak również za późniejsze prześladowania zakończone zmuszeniem jej do emigracji, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej w G. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Podniesiony w kasacji zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego stanowi jedynie zmodyfikowanie – dla potrzeb postępowania kasacyjnego – zarzutów przedstawionych uprzednio w apelacji w postaci błędu w ustaleniach faktycznych. Z treści uzasadnienia kasacji wynika jednoznacznie, że zarzuty skarżącego odnoszą się do ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego.
Tymczasem w świetle art. 523 § 1 k.p.k. podstawą kasacji nie mogą być zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych czy też błędnej oceny poszczególnych dowodów.
W sytuacji, gdy Sąd Apelacyjny rozważył wszystkie zarzuty i wnioski podniesione w apelacji pełnomocnika wnioskodawczyni i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób w pełni odpowiadający wymogom ustawy procesowej, uznać należy, iż kontrola instancyjna była prawidłowa.
Wobec nie stwierdzenia w sprawie jakichkolwiek uchybień o charakterze określonym w art. 523 § 1 k.p.k., podzielając argumentację przedstawioną przez 3 prokuratora w pisemnej odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie wskazanym w art. 535 § 3 k.p.k.