Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem nakazowym z dnia 3 czerwca 2005 r., uznał Piotra K. za winnego tego, że w dniu 17 kwietnia 2005 r. w Ż., będąc w stanie nietrzeźwości, prowadził po drodze publicznej rower bez wymaga- 2 nego przepisami oświetlenia – to jest wykroczenia określonego w art. 88 k.w. i za to na podstawie tego przepisu, przy zastosowaniu art. 39 § 1 i § 2 k.w. w zw. z art. 20 § 1 i § 2 k.w. wymierzył mu karę miesiąca ogranicze- nia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowa- nej pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin miesięcznie.
Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 23 czerwca 2005 r.
Prokurator Generalny zaskarżył powyższy wyrok kasacją wniesioną na korzyść Piotra K. zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wy- roku naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 39 § 2 k.w., polega- jące na nadzwyczajnym złagodzeniu kary grzywny przewidzianej w sankcji przepisu art. 88 k.w., przez wymierzenie obwinionemu kary ograniczenia wolności. W konkluzji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżo- nego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Z. do ponowne- go rozpoznania.
Rozstrzygając sprawę Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym, co uzasadnia rozpozna- nie jej w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.
Trafnie w uzasadnieniu kasacji wywiedziono, że wykroczenie okre- ślone w at. 88 k.w. zagrożone jest karą grzywny. Zgodnie z treścią art. 39 § 2 k.w. nadzwyczajne złagodzenie kary, przewidzianej za wykroczenie, po- lega na wymierzeniu jej poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, al- bo kary łagodniejszego rodzaju. Stosownie do art. 18 k.w. kara ogranicze- nia wolności jest karą surowszą od kary grzywny, a karą łagodniejszą jest jednie kara nagany.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.