Uzasadnienie
Uchwałą [...] z dnia 14 maja 2002 r. Krajowa Rada Sądownictwa nie wyraziła zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez Danutę Jadwigę S., sędzię Sądu Okręgowego w P. Uchwała została podjęta w trybie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 100, poz. 1082), po roz- patrzeniu wniosku o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez sę- dziego, który ukończył 65 rok życia, złożonego w czasie korzystania z przedłużenia udzielonego do dnia 30 czerwca 2002 r. Odmowa wynikała ze stwierdzenia, że wnio- sek o wyrażenie takiej zgody został złożony w dniu 25 marca 2002 r., a więc z naru- szeniem terminu wynikającego z art. 69 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z § 28 ust. 2 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowe- go trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa i postępowania przed Radą (Dz.U. Nr 152, poz. 1725) i stanowiskiem Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 13 listopada 2001 r. (KRS 141-23-2001).
W odwołaniu Danuta S. zarzuciła sprzeczność uchwały z powołanymi w niej przepisami i wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądow- nictwa do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 69 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, który stanowi dopełnienie przepisu art. 180 ust. 4 Konstytucji, sędzia przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 65 roku życia, chyba że Krajowa Rada Sądownictwa na wniosek sędziego, po zasięgnięciu opinii kolegium właściwe- go sądu, wyrazi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez sędziego 70 roku życia. Wniosek, o którym mowa, składa się - zgodnie z art. 69 § 3 - do Krajowej Rady Sądownictwa najpóźniej na sześć miesięcy przed ukończeniem przez sędziego 65 roku życia.
W związku z tym unormowaniem w praktyce Krajowej Rady Sądownictwa oraz w piśmiennictwie pojawił się problem, czy wniosek sędziego o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska może być złożony tylko jednokrotnie, nie później niż sześć miesięcy przed ukończeniem 65 roku życia, czy też takich wniosków może być więcej, w szczególności w sytuacjach, w których uchwała Rady - jak w sprawie ni- niejszej - wyraziła zgodę na zajmowanie stanowiska przez sędziego na czas niesię- gający jego siedemdziesiątego roku życia. Ostatecznie przyjęto dopuszczalność wielokrotnego składania wniosków o wyrażenie zgody na zajmowanie stanowiska, co znalazło swój normatywny wyraz w § 29 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 grudnia 2001 r., zgodnie z którym sędzia może ponownie wystąpić z wnioskiem o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska, z tym że wniosek w tym przed- miocie powinien złożyć najpóźniej w terminie sześciu miesięcy przed upływem daty określonej w poprzedniej uchwale Rady.
Termin ten - wobec treści zaskarżonej uchwały, w której nie przytoczono prze- pisu § 29 wspomnianego rozporządzenia - nie był przez Radę rozpatrywany, co oznacza, że odmowa dalszego zajmowania stanowiska przez Danutę S. oparta zo- 3 stała wyłącznie na przepisie art. 69 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z § 28 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 grudnia 2001 r. Skoro jednak w uchwale powołano się także na stanowisko Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 13 listopada 2001 r. (KRS 141-23-2001), należało przyjąć, że Rada brała ten termin pod uwagę.
W stanowisku, o którym mowa, wyrażony został pogląd dotyczący dopusz- czalności wielokrotnego składania wniosków o wyrażenie zgody na zajmowanie sta- nowiska, przyjęty w praktyce Krajowej Rady Sądownictwa. Rada uznała w nim rów- nież, że po upływie okresu, na który udzielono zgodę, krótszego niż żądał sędzia, konieczne jest ponowienie wniosku. W tej sytuacji należało przyjąć, że Rada, odma- wiając w zaskarżonej uchwale zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez Da- nutę S., dopatrzyła się przekroczenia przez nią tego właśnie terminu, choć nie dała temu wyrazu przez przytoczenie powołanego wyżej przepisu.
Jeżeli tak, to - zdaniem Sądu Najwyższego - skarżąca trafnie powołała się w odwołaniu na okoliczności związane z niezachowaniem sześciomiesięcznego termi- nu poprzedzającego datę, do której obowiązywało poprzednie przedłużenie. Wska- zała bowiem, że skoro termin udzielonego już przedłużenia upływał w dniu 30 czerwca 2002 r., to jej wniosek o dalsze przedłużenie powinien być złożony - sto- sownie do stanowiska Rady - do dnia 30 grudnia 2001 r. W tej dacie jednak rozpo- rządzenie Prezydenta RP z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa i postępowania przed Radą nie było jeszcze ogłoszone, toteż nie sposób uznać, aby wskazany termin, określony wówczas wy- łącznie w stanowisku Rady, które nie miało żadnej mocy normatywnej, miał dla skar- żącej moc wiążącą.
Mając to na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39313 KPC).