Uzasadnienie
Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą [...] z 9 października 2008 r. w sprawie przeniesienia sędziego w stan spoczynku, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 100, poz. 1082 ze zm.) i art. 73 § 1 w związku z art. 70 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), postanowiła przenieść sędzię Jolantę L. w stan spoczynku.
W uzasadnieniu Krajowa Rada Sądownictwa powołała się na wniosek Kole- gium Sądu Okręgowego w C. i orzeczenie lekarza-orzecznika ZUS w C. z 29 sierpnia 2008 r. Rada wskazała, że zgodnie z orzeczeniem lekarza - orzecznika, Jolanta L. „jest trwale niezdolna do pełnienia obowiązków sędziego z powodu choroby i utraty sił.” 2
W odwołaniu od powyższej uchwały sędzia Jolanta L. podniosła, że uchwała podjęta została tylko i wyłącznie w oparciu o orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 29 sierpnia 2008 r. Orzeczenie to było wydane na podstawie pobieżnego badania osłu- chowego i pomiaru ciśnienia tętniczego przez lekarza orzecznika i konsultanta kar- diologicznego, siłą rzeczy niediagnozującego rzeczywistego stanu jej zdrowia. Po- nadto orzeczenie podjęte zostało jednoosobowo i nie miała ona możliwości jego za- kwestionowania przez wniesienie odwołania. Odwołująca się przyznaje, że jest do- tknięta schorzeniem kardiologicznym, a nadto cierpi na dolegliwości reumatyczne - zwyrodnienie kolana, a także naczyniowe, jednak wymienione schorzenia nie czynią z niej osoby trwale niezdolnej do wykonywania zawodu, aczkolwiek wymagają stałe- go leczenia. Rokowania są jednak pomyślne i uzasadniają ponowne podjęcie obo- wiązków służbowych.
Ponadto odwołująca się wskazała, że obowiązki służbowe wy- konywała z pełnym zaangażowaniem, nie ograniczając się tylko do pracy zawodo- wej, ale jako sędzia orzekająca w sprawach rodzinnych starała się nieść pomoc dzieciom i rodzinom poprzez pracę w wielu organizacjach takich jak Towarzystwo Przyjaciół Dzieci, Polski Komitet Pomocy Społecznej i Polski Komitet Narodowy UNICEF. Za działalność społeczną została uhonorowana Orderem Uśmiechu, Me- dalem im. dr Henryka Jordana, Odznaką „Przyjaciel Dziecka", Medalem Fundacji Prometeusz „Pro Publico Bono", a ponadto umieszczona została w jubileuszowej Księdze Złotych Myśli Twórców Wizerunku Polski, wydanej przez Fundację „Zdążyć z Pomocą" w 2008 r. Odwołująca się podkreśliła również, że dalsza praca jest dla niej sprawą istotną przede wszystkim ze względu na satysfakcję jaką daje jej wykonywa- nie zawodu sędziego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Odwołująca się nie wskazała na naruszenie zaskarżoną uchwałą jakiegokol- wiek przepisu prawa, co w świetle art. 13 ust. 2 i ust. 6 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa w związku z art. 3986 k.p.c. należałoby uznać za niespełnienie wyma- gań stawianych odwołaniu od uchwały Krajowej Radzie Sądownictwa do Sądu Naj- wyższego, prowadzące do jego odrzucenia.
Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela jednak pogląd, że w rozważa- nym postępowaniu odrzucenie odwołania z powodu niespełnienia wymagań stawia- nych skardze kasacyjnej (art. 13 ust. 6 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa w 3 związku z art. 3984 § 1 k.p.c.) naruszałoby konstytucyjnie gwarantowane prawo skar- żącej do sądu - art. 45 Konstytucji RP (zob. argumentację wspierającą to stanowisko, przedstawioną w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2007 r., III KRS 5/07; zob. także wyroki z dnia 10 czerwca 2003 r., III KRS 3/03, OSNP 2004 nr 12, poz. 217 oraz z 19 stycznia 2005 r., III KRS 9/04, OSNP 2005 nr 12, poz. 182; 19 grudnia 2008 r., III KRS 3/08).
Sąd Najwyższy podkreśla również, że stwierdzenie przez lekarza orzecznika ZUS, że sędzia jest niezdolny do pełnienia obowiązków sędziego, powinno zostać ocenione przez Krajową Radę Sądownictwa po wszech- stronnym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy (por. § 20 rozporządzenia Pre- zydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczegóło- wego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania przed Radą, Dz.U. z 2007 r. Nr 219, poz. 1623), a sam fakt wydania orzeczenia przez lekarza- orzecznika orzeczenia i stwierdzenia takiej niezdolności nie wystarcza do pozbawie- nia sędziego urzędu (zob. np. wyrok z 19 stycznia 2005 r., III KRS 9/04, OSNP 2005 nr 12, poz. 182 i wyrok z 3 lipca 2008 r., III PO 3/08). Z powyższych względów Sąd Najwyższy rozpoznał niniejszą sprawę, pomimo wskazanych wyżej braków odwoła- nia.
Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały można wnosić, że została ona podjęta wyłącznie w oparciu o orzeczenie lekarza-orzecznika ZUS w C. z 29 sierpnia 2008 r.
Krajowa Rada Sądownictwa nie wskazała żadnych innych okoliczności motywują- cych jej decyzję. Co więcej, jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy doku- mentacji, powyższe orzeczenie ma istotne braki, które nie pozwalają na uznanie go za podstawę uchwały o treści takiej, jak w rozpatrywanym rozstrzygnięciu Rady. Le- karz orzecznik ZUS stwierdził, że „Jolanta L. jest trwale niezdolny(a) do pełnienia obowiązków sędziego z powodu choroby lub utraty sił.” [...]. Z tego, niezawierającego uzasadnienia i nielogicznie sformułowanego orzeczenia nie wynika, czy odwołująca się została pozbawiona możliwości sprawowania urzędu z powodu trwałej niezdolno- ści do pełnienia obowiązków z powodu choroby, z powodu utraty sił, czy z obydwu tych powodów jednocześnie. Poza tym, z niejasnych, a w każdym razie niewyjaśnio- nych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały przyczyn, Krajowa Rada Sądownictwa przyjęła, sprzecznie z treścią przytoczonego powyżej orzeczenia lekarskiego, że Jo- lanta L. „jest trwale niezdolna do pełnienia obowiązków sędziego z powodu choroby i utraty sił.” Nie wiadomo, dlaczego Rada uznała, że zachodziły obie przesłanki prze- niesienia sędzi Jolanty L. w stan spoczynku, o czym świadczy zmiana określenia „z 4 powodu choroby lub utraty sił” na określenie „z powodu choroby i utraty sił”. Zupełnie też nie wiadomo, na czym polegała niezdolność do pełnienia obowiązków sędziego z powodu choroby, a na czym z powodu utraty sił.
W tej sytuacji, wobec braku merytorycznego uzasadnienia stanowiska Rady, kontrola przez Sąd Najwyższy zaskarżonej uchwały okazała się niemożliwa.
Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa orzekł jak w sentencji.