Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny (sygn. akt … 192/13) nie uwzględnił wniosku W. M. o wyznaczenie kolejnego obrońcy w urzędu celem sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnie wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 28 września 2008 r. (sygn. akt … 559/09).
Kolejnymi pismami (z dnia 7 stycznia oraz 20 stycznia 2014 r.) skazany ponownie wniósł wniosek o wznowienie postępowania. Z uwagi na nieusunięcie w wyznaczonym terminie braków formalnych tego pisma, tj. sporządzenia i 2 podpisania go przez adwokata, Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego zarządzeniem z dnia 14 lutego 2014 r. (sygn. akt … 192/13) odmówił przyjęcia tego wniosku. W. M. został równocześnie pouczony o siedmiodniowym terminie na złożenie ewentualnego zażalenia od tego zarządzenia.
Skazany zażalenie takie wniósł dopiero 14 marca 2014 r. W związku z tym, Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego zarządzeniem z dnia 20 marca 2014 r. (sygn. akt … 192/13) odmówił przyjęcia zażalenia skazanego, z uwagi na wniesienie tego zażalenia po terminie. Skazany został równocześnie pouczony o 7- dniowym terminie na złożenie zażalenia od tego zarządzenia. W. M. wniósł zażalenie pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r.
W zażaleniu tym wskazywał, że uchybienie terminowi wniesienia zażalenia na odmowę przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania spowodowane było kilkukrotnymi zmianami celi mieszkalnej w zakładzie karnym w miesiącu marcu i brakiem możliwości skoncentrowania się oraz rzetelnego sporządzenia pism procesowych z uwagi na warunki panujące w sześcioosobowej celi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że W. M. rzeczywiście uchybił siedmiodniowemu terminowi na wniesienie zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia jego wniosku o wznowienie postępowania. Z tej przyczyny zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego było zasadne. Brak także wykazania w zażaleniach skazanego naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem stosownego zarządzenia. Podkreślić wypada, że jedynym powodem takiego postąpienia byłoby wykazanie, że podmiot odmawiający przyjęcia zażalenia dopuścił się błędnego obliczenia terminu zawitego i z tego powodu zarządzenie jest błędne. Takiego zarzutu nie można dopatrzyć się w pismach skazanego, ani nie wynika on z chronologii pism w sprawie.
Podkreślić wypada, że odmowa przyjęcia wniosku o wznowienie z uwagi na braki formalne nie zamyka skazanemu drogi do ponownego złożenia takiego wniosku, byleby spełniał on przewidziane prawem warunki, w szczególności został sporządzony i podpisany przez adwokata.
Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji.