Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2013 r. upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w G. odmówił przyjęcia kasacji wniesionej przez skazanego, wskazując, iż kasacja winna zostać sporządzona i podpisana przez obrońcę będącego adwokatem, a tego braku formalnego skazany w zakreślonym mu terminie nie uzupełnił (k. 61 akt WKK).
Zażalenie na to zarządzenie wniósł skazany, podnosząc, że ustanowił obrońcę z wyboru, a obrońca z wyboru ten brak uzupełnił; jednocześnie zakwestionował rzetelność działania obrońcy z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji wydane zostało po tym, 2 jak w sposób zgodny z przepisami prawa procesowego oraz wypracowanymi przez orzecznictwo Sądu Najwyższego standardami postępowania, poinformowano skazanego o tym, iż wyznaczony z urzędu obrońca skazanego nie wniósł kasacji i wskazano mu, że kasacja może zostać wniesiona tylko przez obrońcę ustanowionego przez skazanego (pismo k. 31 oraz dowód doręczenia k.37). W zakreślonym terminie brak formalny kasacji nie został – wbrew twierdzeniem skarżącego – uzupełniony, co musiało skutkować odmową przyjęcia kasacji sporządzonej własnoręcznie przez skazanego.
Z kolei zarzuty skarżącego dotyczące niewłaściwego działania obrońcy z urzędu nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego zarządzenia, albowiem skarżący nie dostrzega, że ocena istnienia podstaw do wniesienia kasacji oparta jest wyłącznie na analizie istnienia prawnych podstaw do wniesienia kasacji, a nie na spełnianiu oczekiwań skazanego. W swojej opinii wyznaczony obrońca z urzędu wskazał, że w niniejszej sprawie podstawą kasacji musiałyby być tylko tzw. bezwzględne podstawy odwoławcze, których w tej sprawie nie stwierdził.
Z tych powodów orzeczono jak w postanowieniu.