Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem, na podstawie art. 545 § 1 w zw. z z art. 530 § 2 k.p.k., odmówiono przyjęcia wniosku A. R. o wznowienie postępowania po stwierdzeniu zachodzącej w art. 120 § 2 k.p.k. okoliczności, przejawiającej się w tym, że wnioskodawca, pomimo wezwania, nie uzupełnił braku formalnego wniosku, przez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego.
W zażaleniu złożonym na powyższe zarządzenie wnioskodawca podnosi, że mieszka w Niemczech - w Hamburgu, a wobec tego „odmowa, jaką otrzymał, była nieuzasadniona dla niego, ponieważ 7 dni było za krótkim terminem na dostarczenie w całości wszystkich wymaganych dokumentów”.
Ponadto wywodzi, że chciałby sam występować w sprawie („sprawę reprezentować”) i dostarczać potrzebne dokumenty, a jako adres dla 2 korespondencji wskazuje adres miejsca zamieszkania swej siostry, w Gdańsku.
Na tej podstawie domaga się ponownego „rozpatrzenia sprawy”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie może być uwzględnione.
W pierwszej kolejności wypada zaznaczyć, że wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia braku formalnego jego osobistego wniosku o wznowienie postępowania zostało mu wysłane pod adresem wskazanym w zażaleniu. Po wtóre, trzeba zauważyć, że na dotychczasowym etapie podejmowania czynności związanych ze złożonym wnioskiem nie żądano od wnioskodawcy przedstawienia żadnych dokumentów. Wezwano go tylko, w dniu 18 maja 2012r. (data doręczenia wezwania – k. 7), do uzupełnienia opisanego braku formalnego pisma procesowego, wyznaczając mu jedyny możliwy termin, jaki ustawa przewiduje w art. 120 § 1 k.p.k. Brak ten nie został uzupełniony przez wnioskodawcę nie tylko w terminie owych 7 dni, ale i do chwili złożenia przez niego, w dniu 8 czerwca 2012 r. (k.12, k.13), zażalenia. Przede wszystkim jednak należy podkreślić, że wniosek o wznowienie postępowania musi odpowiadać przewidzianym w przepisach postępowania karnego warunkom formalnym, do których należy, między innymi, określony przepisem art. 545 § 2 k.p.k. wymóg sporządzenia i podpisania tego wniosku przez tzw. podmiot fachowy.
Nie jest zatem możliwe, jak zdaje się postulować wnioskodawca, przyjęcie do rozpoznania wniosku sporządzonego przez niego osobiście, nie zaś przez adwokata lub radcę prawnego. Można natomiast na marginesie zauważyć, że wnioskodawca w każdym czasie może wystąpić z wnioskiem spełniającym omawiany wymóg formalny.
W świetle powyższych okoliczności uznać należało, że orzekający sędzia był obowiązany do wydania zarządzenia odmawiającego przyjęcia opisywanego wniosku. Dlatego też, nie znajdując podstaw do podważenia zaskarżonej decyzji, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.