Uzasadnienie
W dniu 12 sierpnia 2015 r. do Sądu Rejonowego w B. wpłynął wniosek A. B. o wznowienie postępowania i równocześnie o wyznaczenie radcy prawnego z urzędu celem sporządzenia wniosku o wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt […], którym na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych nałożono na A. B. karę porządkową grzywny w wysokości 500 zł z powodu ubliżania Sądowi. Postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt […], wspomniane postanowienie Sądu I instancji zostało utrzymane w mocy.
Zarządzeniem z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt […], Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku A. B. o wznowienie 2 postępowania, argumentując że orzeczeniem kończącym postępowanie w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k. nie jest orzeczenie wydane na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych.
W zażaleniu na to zarządzenie A. B. zarzucił brak podstawy prawnej funkcjonowania Sądu Rejonowego w B. i Sądu Okręgowego w B., a w konsekwencji brak legitymacji do wydawania wyroków i wniósł o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, chociaż z zupełnie innej przyczyny niż w nim wskazana.
Wniosek ukaranego o ustanowienie radcy prawnego z urzędu oraz wznowienie postępowania wpłynął do Sądu Apelacyjnego w dniu 1 września 2015 r.
Przepis art. 33 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz.1247 ze zm.) stanowi, że w postępowaniu dotyczącym wniosku o wznowienie postępowania wszczętym przed dniem wejścia w życie ustawy, a więc przed dniem 1 lipca 2015 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro zatem wniosek o wznowienie wpłynął do Sądu właściwego w dniu 1 września 2015 r. uznać należy, że postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte po wejściu w życie ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz.1247 ze zm.) i w konsekwencji stosować art. 545 § 3 k.p.k. Przepis ten, obowiązujący od dnia 1 lipca 2015 r., przewiduje obowiązek przeprowadzenia kontroli treści wniosku o wznowienie postępowania pod względem jego ewentualnej oczywistej bezzasadności.
W wypadku oczywistej bezzasadności wniosku właściwy Sąd, orzekając jednoosobowo, odmawia przyjęcia wniosku bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych. W trybie art. 545 § 3 k.p.k. nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania wniosku, ani do badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia. Oczywista bezzasadność wniosku to taka, która nie wymaga szczególnego badania jest 3 widoczna na pierwszy rzut oka, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia.
Wniosek dotyczący wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem o ukaraniu karą porządkową na podstawie art. 49 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych jest oczywiście bezzasadny, gdyż wspomniane orzeczenie nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie sądowe w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k.
Na postanowienie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności przysługuje zażalenie do właściwego sądu orzekającego w składzie trzech sędziów (por. art. 545 § 3 zd. drugie).
Podsumowując, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazał stosownie do treści art. 545 § 3 k.p.k. Sądowi Apelacyjnemu.
eb