Uzasadnienie
Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa Opolskiego zwróciło się (za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości) do Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość w następującej sprawie:
Kazimierz W. wystąpił z pozwem o odszkodowanie za nieprawidłowe rozwiązanie umowy o pracę. Powód był dyrektorem Miejskiego Zespołu Ekonomiczno- Administracyjnego Szkół w G. i na to stanowisko został powołany przez Kuratora Oświaty i Wychowania w O. w dniu 1 stycznia 1991 r. pismem z dnia 17 grudnia 1990 r.
W dniu 31 grudnia 1990 r. otrzymał jednak pismo z Zarządu Gminy w G. odwołujące go z tego stanowiska i rozwiązujące umowę o pracę z dniem 31 marca 1991 r.
W dniu 14 grudnia 1993 r. Sąd Rejonowy w Prudniku postanowił przekazać sprawę do rozpoznania Kolegium Odwoławczemu przy Sejmiku Samorządowemu Województwa Opolskiego w Opolu. Sąd wywiódł w uzasadnieniu postanowienia, iż burmistrz odwołując powoda ze stanowiska działał w zakresie spraw własnych gminy, przeto jego pismo jest decyzją administracyjną w sprawie indywidualnej, a zatem pozew powoda należy traktować jako odwołanie od decyzji administracyjnej. Droga sądowa zaś w tym zakresie jest z mocy art. 69 k.p. niedopuszczalna.
Kolegium Odwoławcze nie godząc się z powyższym stanowiskiem Sądu, stwierdziło, że przedmiot żądania powoda należy do zakresu prawa pracy, zaś art. 69 k.p. mimo wprowadzenia ograniczeń nie wyłącza drogi sądowej.
Kolegium Kompetencyjne rozważyło, co następuje
Sprawa niniejsza nie jest pierwszą sprawą dotyczącą konfliktów kompetencyjnych na tle stosunków pracy z powołania. W dniu 7 stycznia 1994 r. Kolegium Kompetencyjne rozpoznając sprawę o sygnaturze III PO 21/93 zajęło w powyższym przedmiocie wyraźne stanowisko, a obecny skład orzekający nie znajduje podstaw, by od tego stanowiska odstępować.
Stanowisko powyższe oparte zostało na założeniu, iż pogląd o niedopuszczalności drogi sądowej w sprawach sporów na tle stosunków pracy z powołania jest nieprawidłowy. Roszczenia z niego wywodzone są roszczeniami ze stosunku pracy i rozpatrywane są przez sądy powszechne. Dla wyłączenia drogi sądowej w tych sprawach niezbędny byłby przepis szczególny (art. 2 § 3 k.p.c.). Takiego przepisu brak odnośnie roszczeń wynikających ze stosunku pracy powstałego wskutek powołania. W szczególności za taki przepis nie może być uznany art. 69 k.p. wyłączający przy takim stosunku pracy stosowanie przepisów regulujących rozpatrywanie sporów ze stosunków pracy w części dotyczącej orzekania o bezskuteczności wypowiedzeń, odszkodowaniu przewidzianym w razie wypowiedzenia umowy o pracę i o przywróceniu do pracy. Przepis ten oznacza bowiem jedynie wyłączenie materialnoprawnych roszczeń o uznanie odwołania równoznacznego z wypowiedzeniem za bezskuteczne, o odszkodowanie przy takim odwołaniu i o przywrócenie do pracy, a nie wyłączenie drogi sądowej dla ich dochodzenia.
Kwestia ta, po nowelizacji kodeksu pracy i kodeksu postępowania cywilnego dokonanej ustawami z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rozpoznawaniu przez sądy spraw z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 20, poz. 85) oraz o zmianie ustawy - kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 20, poz. 86) nie budziła w orzecznictwie żadnych wątpliwości. Przykładowo można wskazać tutaj wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 1990 r., I PRN 29/90, (Służba Pracownicza 1991 nr 2 s. 21, OSP 1991 z. 5 poz. 126, OSP 1992 z. 12 s. 50), czy uchwałę składu siedmiu sędziów tego Sądu z dnia 24 listopada 1992 r., I PZP 55/92, (OSNCP 1993 z. 7-8 poz. 116).
W tej sytuacji należało uznać, iż stanowisko Sądu Rejonowego zajęte w wyżej cytowanym postanowieniu z dnia 11 grudnia 1993 r. jest nieprawidłowe, a właściwym do rozpoznania orzeczenia wnioskodawcy jest Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Prudniku.