Uzasadnienie
W skierowanym do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego piśmie z dnia 22 lutego 1995 r. pan Stefan Z. zamieścił wniosek o skierowanie jego sprawy do rozpatrze- nia przez Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym.
Z pisma tego w kontekście uzyskanych od Naczelnego Sądu Administracyjnego akt [...] wynika, że wnioskodawca ubiegał się bezskutecznie o przyznanie mu kolejowej renty inwalidzkiej.
Zwrócił się ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Dyre- ktora Generalnego Polskich Kolei Państwowych w przedmiocie nie wydania decyzji.
Skarga ta została przez Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 17 lis- topada 1994 r. [...] odrzucona ze wskazaniem niedopuszczalności skargi do sądu administracyjnego w sprawach dotyczących renty kolejowej. W uzasadnieniu tego pos- tanowienia wskazano, że stosownie do art. 27 ustawy z dnia 28 kwietnia 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych i ich rodzin (Dz. U. Nr 23, poz. 99 ze zm.) w sprawach rent i emerytur pracowników zatrudnionych na kolei orzekają kolejowe jednostki organizacyjne właściwe do spraw rent, a odwołania od ich decyzji rozpoznają sądy ubezpieczeń społecznych (art. 477 8 k.p.c.).
Ponadto wnioskodawca przedstawił swoją sprawę Sejmowej Komisji Adminis- tracji i Spraw Wewnętrznych. W odpowiedzi uzyskał - w piśmie Kancelarii Sejmu z dnia 12 sierpnia 1994 r. [...] - informację o trybie rozpatrywania roszczeń w sprawach rentowych przez właściwe organy, od których przysługuje odwołanie do sądu wojewódz- kiego. Następnie wnioskodawca wystąpił z kolejną skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego uważając, że Komisje Sejmowe są w jego sprawie bezczynne, a po otrzymaniu wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do roz- poznania skarg na działalność Komisji Sejmowych wystąpił z przedmiotowym wnios- kiem, który - jego zdaniem - ma podstawę w art. 192 § 1 pkt 2 k.p.a. i sprowadza się do ustalenia przez Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym organu kompetentnego do rozpatrzenia skarg wnioskodawcy.
Rozpatrując przedstawiony wniosek na posiedzeniu niejawnym Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym zważyło, co następuje
Kompetencyjną podstawę prawną dla działalności Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym zawierają przepisy działu V kodeksu postępowania adminis- tracyjnego (art. 190-195). Zgodnie z tymi przepisami do Kolegium Kompetencyjnego należy rozstrzyganie sporów o właściwość między organami administracji państwowej a sądami. Są dwie kategorie takich sporów. Po pierwsze, jeżeli zainteresowany organ administracji państwowej lub sąd uznają się równocześnie za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) i po drugie - gdy w sprawie za niewłaściwy uznaje się zarówno organ administracji państwowej, jak i sąd (spór negatywny).
Żadna z tych kategorii sporów kompetencyjnych nie wchodzi w rachubę w świet- le przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności faktycznych. Wnioskodawca nie twierdził bowiem ażeby sąd odmówił rozpoznania jego roszczeń dotyczących kolejowej renty inwalidzkiej, w zakresie swej właściwości, o której wnioskodawca był informowany
- - jak to wyżej wskazano - zarówno przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak i Kancelarię Sejmu.
Jeżeli zatem w sprawie, którą przedstawił wnioskodawca nie zaistniał spór o właściwość między organem administracji państwowej a sądem, to przedstawiony wniosek nie podlega właściwości Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym i zostaje odrzucony bez merytorycznego rozpoznania i bez - w związku z tym - potrzeby przeprowadzania rozprawy. Taką procedurę odrzucenia wniosku wobec niedopuszczalności merytorycznego rozpoznania przez Kolegium Kompetencyjne spra- wy nie należącej do jego właściwości zastosowano na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 i § 3 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 195 k.p.a.